สำนักกฎหมายเจิ้งซิ่นอยู่ทางตะวันออกของถนนจงซิน คั่นกลางระหว่างร้านพิมพ์เอกสารกับร้านขายส่งเหล้าบุหรี่
หน้าร้านไม่ใหญ่ มีประตูกระจกสองบาน ด้านซ้ายติดแผ่นทองเหลือง คราบสนิมเขียวเกาะตามขอบตัวอักษร
ลู่หมิงผลักประตูเข้าไป
พนักงานต้อนรับเป็นสาวน้อยเพิ่งจบใหม่ หน้ากลม ใส่แว่นกรอบหนา กำลังนั่งปรับฟอร์แมตสัญญาอยู่หน้าจอคอม
ได้ยินเสียงเปิดประตู เธอเงยหน้าขึ้น
“สวัสดีค่ะ สอบถามหรือว่าจ้างคะ”
“ว่าจ้าง ขอพบทนายแซ่ฟางหน่อย”
“ทนายฟางกำลังรับสายอยู่ค่ะ รอสักครู่นะคะ ดิฉันไปเอาน้ำมาให้”
สาวน้อยยกน้ำอุ่นมาแก้วหนึ่ง ขอบแก้วกระดาษมีเสี้ยนเล็กน้อย
ลู่หมิงไม่ได้ดื่ม กวาดตามองผังสำนักงาน
โถงด้านหน้าราว 30 ตารางเมตร จัดโซฟารับแขกไว้สองชุด บนโต๊ะกาแฟกองนิตยสาร “กฎหมายกับชีวิต” หลายเล่ม ปกเหลืองเก่า ดูท่าจะกองไว้นานเป็นปีแล้ว
ผนังแขวนธงเชิดชูเกียรติสองสามผืน มีทั้งที่ลงนามโดยบุคคลและองค์กร ผืนใหม่ล่าสุดก็เมื่อสองปีก่อน
เดินเข้าไปมีห้องทำงานสามห้อง ห้องในสุดแง้มประตูไว้ แว่วเสียงผู้หญิงดังมา
“...เงื่อนไขการบอกเลิกสัญญาคืออีกฝ่ายผิดสัญญาอย่างร้ายแรง พวกคุณส่งหนังสือบอกเลิกฝ่ายเดียวตอนนี้ไม่มีข้อเท็จจริงรองรับ อีกฝ่ายฟ้องกลับได้เต็มที่...”
สองนาทีต่อมา ประตูห้องทำงานเปิดออก
ฟางอวี๋เดินออกมา
อายุสามสิบห้าหก รูปร่างบอบบาง สวมสูทเดรสสีดำตัดเย็บเรียบเท่ รวบผมไว้ข้างหลัง เผยให้เห็นลำคอเรียว
แต่งหน้าเบาบางแทบมองไม่ออก แต่กันคิ้วมา ลิปสติกสีน้ำตาลนู้ดไม่โดดเด่น