เที่ยงคืนตรง
ลู่หมิงนอนอยู่บนเตียง จ้องหน้าจอมือถือ
ข้อความสีทองเด้งขึ้นมาตรงเวลาบนแผงระบบ
[จำนวนเงินที่ปล่อยวันนี้: 60,024,700 หยวน เข้าบัญชีแล้ว]
[ยอดเงินในบัญชี: 300,173,500 หยวน]
สามร้อยล้าน
เขาพลิกตัว คว่ำมือถือไว้ข้างหมอน
เงินสามร้อยล้านนอนอยู่ในบัตร ไม่กี่วันมานี้เขาใช้ไปแค่ยี่สิบกว่าล้าน ที่เหลือก็เป็นแค่ตัวเลข
เงินจำนวนนี้ทิ้งไว้ในบัตรหนึ่งวัน ก็เสียเปล่าไปหนึ่งวัน
นอนไม่หลับ
เขาลุกขึ้นนั่ง เปิดแอปจดบันทึก จดข้อมูลเกี่ยวกับห้างว่านเจียฝูที่รวบรวมได้ตอนกลางวันออกมาทีละข้อ
ห้างสรรพสินค้าว่านเจียฝู พื้นที่ประมาณสี่หมู่ พื้นที่ก่อสร้างหกพันตารางเมตร สามชั้น
สร้างเสร็จเปิดดำเนินการเมื่อห้าปีก่อน เงินลงทุนรวมประมาณห้าสิบห้าล้าน
สถานะปัจจุบัน: ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นหนึ่งประคองตัวไปได้ ชั้นสองโซนเสื้อผ้าร้านค้าว่างเกินสามสิบเปอร์เซ็นต์ ชั้นสามโซนอาหารและความบันเทิงเกือบครึ่งปิดกิจการ ค้างค่าสินค้าซัพพลายเออร์ ค่าจ้างพนักงาน เจ้าของหวังต้าฟามีโครงการอสังหาฯ อีกแห่งที่กลายเป็นโครงการร้าง หนี้สินส่วนบุคคลไม่ชัดเจน
ลู่หมิงพิมพ์ข้อความบรรทัดล่างสุด: ประมาณการราคาต่ำสุด: 12 ล้านถึง 15 ล้าน
ตัวเลขนี้ไม่ได้มโนขึ้นมา
เงินลงทุนทั้งหมดห้าสิบห้าล้าน ค่าเสื่อมห้าปี คำนวณตามอัตราค่าเสื่อมของอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ มูลค่าทางบัญชีคงเหลือประมาณสามสิบล้านต้นๆ
แต่ทางบัญชีก็คือทางบัญชี ความจริงก็คือความจริง
ตอนนี้ห้างว่านเจียฝูคือเป้านิ่งที่เลือดไหลไม่หยุด ยิ่งถ่วงเวลานานก็ยิ่งขาดทุนหนักขึ้น
ถ้าหวังต้าฟาจำเป็นต้องใช้เงินด่วนเพื่ออุดรูรั่วจริงๆ สามสิบล้านเขารอไม่ได้ และก็หาคนมารับช่วงต่อในราคานี้ไม่ได้