บ้านตระกูลซู
“เพี๊ยะ!”
ซูกั๋วต้งตบหน้าซูเหวินอย่างแรงทันทีที่รู้ข่าวว่าลู่หมิงถูกรถชน
ซูเหวินมึนไปหมด หูอื้ออึง
เขากุมแก้ม ลุกพรวด จ้องซูกั๋วต้งเขม็ง “พ่อ! พ่อทำอะไร?!”
“ผมทำอะไร?” ซูกั๋วต้งชี้นิ้วใส่หน้าซูเหวิน “ผมต่างหากที่ต้องถามว่าคุณทำอะไรลงไป! คุณเสียสติไปแล้วใช่ไหม?!”
ซูเหวินงุนงงสุดขีด “ผมนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด ผมจะทำอะไรได้?”
“ยังเสแสร้งอีก!”
“รถสิบล้อพุ่งชนมายบัคของลู่หมิง!”
“ใช่ฝีมือแกหรือเปล่า!?”
ซูเหวินชะงักค้าง
เมื่อกี้แค่มึนเพราะโดนตบ แต่ตอนนี้มึนจริง ๆ
“ลู่หมิง… โดนชน?” ซูเหวินพึมพำกับตัวเอง “ใครชน?”
“ยังจะมาแอ๊บใส่อีก?” ซูกั๋วต้งว่าแล้วก็ยกมือจะตบอีก
“หยุด!” ซูเหวินตะเบ็ง “ไม่ใช่ฝีมือผม!”
“ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร?” ซูกั๋วต้งเดือดจนหน้าแดง “ตอนบ่ายแกบอกจะหาคนตกนรกไปด้วยกัน ตกเย็นลู่หมิงก็เกิดอุบัติเหตุ! แกกล้าปฏิเสธว่าไม่ได้จ้างคน?”
“ผมเปล่า!” ซูเหวินตาแดงก่ำ สมองหมุนเร็วเป็นปั่น
เขาสูดหายใจลึก สั่งใจให้สงบ มองซูกั๋วต้ง “พ่อ ใช้สมองคิดหน่อย! สำนักงานประกันสุขภาพสอบผม มันเป็นเรื่องการเงิน เรื่องถอนเงินผิดระเบียบ ต่อให้สอบได้หมดจริง ผมคืนเงิน หาคนรับผิดแทน ตัวผมเองอย่างมากก็ติดคุกสามห้าปี!”
ซูเหวินชี้นิ้วไปทางประตูใหญ่ “พยายามฆ่าโดยเจตนา! นั่นโทษขั้นต่ำสิบปี ถึงขั้นประหาร! ผมจะทำไปเพื่ออะไร? ผมไปฆ่าลู่หมิงทำไม? พอเขาตาย สำนักงานประกันสุขภาพจะเลิกสอบผมหรือไง? สมองผมมีน้ำหรือไงถึงไปจ้างมือปืนในเวลานี้?!”