เหล่าป้าแก่ลุงแก่ที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันกรูเข้ามา
"นี่มันหลอกลวงชัด ๆ!"
"คนอื่นเขาคุณลู่รับซื้อราคาหยวนเดียว เขาทำเพื่อช่วยเหลือเกษตรกรอย่างพวกเรา แต่พวกแกนี่ดีนัก ฉวยโอกาสหาช่องทางหากิน!"
"คนของเล่อโกวเหรอ? ฉันว่าแล้วเชียว ซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นมันไม่มีของดี!"
ชายหมวกแก๊ปยังปากแข็ง "ฉันซื้อของเอง จะผิดกฎหมายรึไง?"
จ้าวอีโจวดึงตัวเขาไปด้านข้าง ชี้ไปทางช่องทางขนส่ง "พวกนายมาแปดคนด้วยกัน แบ่งเป็นสามชุดเข้างาน แต่ละคนซื้อไปประมาณ 100-150 กิโลกรัม ด้านหลังมีรถตู้สองคันมารับช่วงต่อ เปลี่ยนใส่กระสอบป่าน แล้วก็มาเข้าแถวขายต่อให้พวกเรา"
"พวกนายละเอียดดีนี่ เศรษฐกิจหมุนเวียน"
หลินซียืนอยู่นอกวงล้อมคน กล้องในมือถูกยกขึ้นแล้ว
ถ่ายภาพไปหลายภาพติดต่อกัน
ลู่หมิงได้แต่มองดู
เรื่องแบบนี้จริง ๆ แล้วเป็นเรื่องเล็ก
แต่มันน่าขยะแขยง
ชายหมวกแก๊ปเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก สายตาล่อกแล่ก
จ้าวอีโจวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ใครสั่งให้พวกนายมา?"
"ไม่มีใครสั่งให้ผมมา"
"ได้" จ้าวอีโจวพยักหน้า "งั้นแจ้งความก็แล้วกัน รบกวนความเป็นระเบียบในการดำเนินธุรกิจ เข้าข่ายฉ้อโกง อย่างน้อยก็คงได้เข้าไปรับการต้อนรับด้วยน้ำชาสักสองสามวัน"
ชายคนนั้นขาอ่อนไปเล็กน้อย
"อย่า อย่าแจ้งความเลย"
"ใครสั่งให้พวกนายมา?" จ้าวอีโจวย้ำถาม
ชายคนนั้นกัดฟัน
ในฝูงชนมีคนตะโกนขึ้นว่า "ต้องเป็นจ้าวเต๋อฉายแน่ ๆ! เจ้าของเล่อโกว!"
"ให้จ้าวเต๋อฉายออกมา!"
"ใช่! เรียกมันออกมา!"
จ้าวอีโจวจ้องมองชายคนนั้น
ในที่สุดชายคนนั้นก็ทนไม่ไหว พูดเบา ๆ ว่า "คุณจ้าวเป็นคนสั่งผมมา"
จ้าวอีโจวยื่นโทรโข่งไปที่ปากเขา "เสียงดังหน่อย ทุกคนไม่ได้ยิน"