ร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่สุดถนนจงซิน เป็นร้านเล็ก ๆ แบบไม่มีป้ายแม้แต่น้อย หน้าประตูมีโต๊ะพลาสติกตั้งอยู่สองตัว หน้าโต๊ะเปียกชื้นยังไม่ทันได้เช็ด
ลู่หมิงเลือกที่นั่งด้านใน
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นดึงแกะเนื้อแกะสองชาม ชามหนึ่งใส่พริกเพิ่ม" เขาตะโกนบอกเจ้าของร้านเสร็จก็หันไปมองเสิ่นหลี "เธอกินเผ็ดไหม?"
"อยู่เสฉวนมาตั้งสี่ปี เธอว่าล่ะ?"
ก๋วยเตี๋ยวถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว
เสิ่นหลีรับตะเกียบมา แต่ไม่รีบกิน จิบน้ำซุปก่อน
"เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ลู่หมิงถาม
"เมื่อวานซืน อยู่บ้านมาสองวัน เล่นมือถือไปเจอประกาศรับสมัครงานของเธอ" เสิ่นหลีวางตะเกียบบนขอบชาม "เอาจริง ๆ ฉันเปิดดูสามรอบเลยนะ นึกว่าแอคเคาท์เธอโดนแฮ็ก"
"ทำไมล่ะ?"
"ก็ลู่หมิงไง นั่งข้างหลังฉันมาตลอดสามปีมัธยมปลาย เงียบเชียบราวกับอากาศธาตุ ฉันยังจำได้เลยว่าก่อนแยกสายวิทย์ศิลป์ คะแนนรวมของเธออยู่ราว ๆ อันดับสองร้อยกว่า ๆ ของชั้นปี คณิตศาสตร์ยังเคยสอบตกอีกต่างหาก"
ลู่หมิงยกชามขึ้นจิบน้ำซุป "หมายความว่ามันตรงกันข้ามใช่ไหม?"
"ไม่ ๆ ๆ" เสิ่นหลีรีบโบกมือ "หมายความว่าเธอเก่งขึ้นเร็วมากต่างหาก"
"แล้วเธอทำงานอะไรอยู่ที่เฉิงตูล่ะ?" ลู่หมิงเปลี่ยนเรื่องก่อน
ในเมื่อเธอบอกว่าอยากลองตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบุคคล มื้อนี้ก็ถือเป็นการสัมภาษณ์ครึ่ง ๆ
"จบปริญญาจากสาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์ มหาวิทยาลัยเสฉวน หลังเรียนจบก็เข้างานที่บริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่งในเฉิงตู เป็น HRBP"
"ช่วงที่บริษัทมีคนเยอะสุดก็สามร้อยคน ฉันรับผิดชอบงานสรรหา ประเมินผลงาน และพนักงานสัมพันธ์ของสองแผนกธุรกิจ ทำมาสองปีครึ่ง"