ตอนที่เฉินจื้อหย่วนออกจากห้องทำงานของหูขุย ข้างนอกมีฝนตกปรอย ๆ
เขาไม่ได้กางร่ม พอเดินมาถึงรถผมก็เปียกไปเกือบครึ่งหัวแล้ว
ดึงประตูรถเปิดแล้วนั่งเข้าไป ไม่ได้สตาร์ทเครื่องทันที สองมือวางพาดบนพวงมาลัย จ้องมองเม็ดฝนหนาแน่นบนกระจกหน้ารถ
พี่น้องร่วมใจ
ตั้งยี่สิบปี
เขาและหูขุยเคยแบกของด้วยกัน เคยดื่มเหล้าด้วยกัน เคยไปส่งเงินที่เมืองเอกด้วยกัน
สมัยนั้นหูขุยยังบอกว่าพอหาเงินได้จะซื้อบ้านให้เขา
แต่สุดท้ายล่ะ?
สามสิบห้าล้าน ไม่คืนสักแดงเดียว ยังหลอกเอาบ้านเขาไปอีก
ยังให้เขาทำเป็นเหยื่อล่อต่อไปอีก
เฉินจื้อหย่วนกำพวงมาลัยแน่นแล้วสตาร์ทรถ
กลับถึงบ้าน จางเหมียวรออยู่ในห้องนั่งเล่น
"บอกว่าไงบ้าง?"
เฉินจื้อหย่วนแขวนเสื้อนอกไว้ที่ประตู นั่งลงบนโซฟา แล้วเล่าแผนของหูขุยให้ฟังทุกคำโดยไม่ตกหล่น
จางเหมียวฟังจบ มือที่ถือแก้วชะงักไป
"ซ่อมถนน? ให้สำนักงานการเคหะฯ ออกประกาศประมูล?"
"ใช่ สายของไป๋ฉงเหวิน"
จางเหมียววางแก้วลง น้ำเสียงราบเรียบมาก "เรื่องนี้นายจะบอกลู่หมิงเมื่อไหร่?"
"เดี๋ยวนี้แหละ"
"แล้วยังนั่งอยู่ทำไมอีกล่ะ?"
เฉินจื้อหย่วนหยิบมือถือออกมา พิมพ์ข้อความยาว ๆ ส่งให้ลู่หมิง
เนื้อหาละเอียดมาก หูขุยวางแผนผ่านรองผู้อำนวยการสำนักงานการเคหะฯ ไป๋ฉงเหวิน ให้เปิดประกวดราคาโครงการซ่อมใหญ่ถนนจงซิน โดยขุยเซิ่งจะเป็นผู้ชนะการประมูล แล้วกลืนเงินค่าก่อสร้างก้อนนี้ไปใช้ประคองตัวพลิกสถานการณ์
การคลังไม่มีเงิน แต่หูขุยบอกว่า "เขาจะมีเงินเอง"