หูขุยสบถอกแตก: “ลากลับบ้านไปหาแม่ ลาไปทำห่าอะไร ตัวคนเดียวจะตาย ลากลับไปไหว้หลุมศพแม่แกหรือไง”
ผู้ช่วยตอบ: “ประธานหู ผมมีธุระจริง ๆ นะครับ”
หูขุยจ้องผู้ช่วยอยู่นาน ก่อนเอ่ยปาก: “แกอยู่กับฉันมากี่ปีแล้ว”
“5 ปี”
“5 ปีนี้ฉันไม่เคยทำไม่ดีกับแกเลยนะ คนเรามันต้องมีน้ำใจกันบ้าง ไม่ต้องมาตอบแทนฉันหรอก แค่บอกฉันมาทีว่า ทำไมวันนี้คนถึงลางานกันเยอะขนาดนี้ พูดความจริงมา เดี๋ยวฉันก็เซ็นให้”
ผู้ช่วยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเล่าเรื่องที่ลู่หมิงมาดึงตัวคนไปให้ฟัง
ผัวะ!
หูขุยฟังจบ ฝ่ามือฟาดลงบนโต๊ะ “ไอ้ลู่หมิงนี่มันจะเล่นงานฉันให้ตายทั้งเป็นเลยนะ”
ใจของผู้ช่วยถูกเงินเดือนสูงของลู่หมิงดูดไปหมดแล้ว ไม่สนใจความโกรธของหูขุย: “ประธานหูครับ...แล้วใบลาของผม”
หูขุยได้ฟัง ความดันพุ่งปรี๊ด: “ยังจะมาขอลาอีก บริษัทกำลังถูกหมิงสูบคนจนหมดแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องลาแล้ว ตกงานกันไปเลย”
“ครับ”
ผู้ช่วยหมุนตัวเดินออกไป ไม่หันหลังกลับมาอีก
สักพัก หูขุยซึ่งเดือดจัดเริ่มได้สติขึ้นมา เรียกผู้ช่วย ไม่อยู่แล้ว โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง
นี่แหละ กำแพงพังทุกคนช่วยผลัก กลองแตกคนแห่ตี
...
ฝั่งลู่หมิง เวลา 5 โมงเย็น
เสิ่นหลีเคาะประตูเข้ามา ในมือถือตารางที่พิมพ์มาแผ่นหนึ่ง
“ทางควี่เซิ่งวัสดุก่อสร้างมีมา 15 คน ติดต่อเข้ามาเองหลังจากเห็นประกาศรับสมัครงานของเรา”
ลู่หมิงรับตารางมากวาดตาดู
“รับหมด จัดเข้าไปอยู่ฉางชิงอุตสาหกรรมไม้”
ลู่หมิงวางตารางไว้บนโต๊ะ
“พรุ่งนี้จะมาได้กี่คน”