วันละหกสิบล้าน แต่ใช้ได้แค่ในอำเภอ?

ตอนที่ 72 ฉันคุยกับเบอร์หนึ่งโดยตรงเลย

7 นาที· 1.5K คำ

ไป๋ฉงเหวินแทบทำโทรศัพท์ในมือหลุด

หูขุยเพิ่งวางสายไป ลู่หมิงก็โทรเข้ามาทันที แถมเปิดปากก็พูดเรื่องถนนจงซิน

นี่มันหมายความว่าอะไร?

หมายความว่าข้างกายหูขุยมีคนของลู่หมิง

แผ่นหลังของไป๋ฉงเหวินเย็นวาบ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนในห้องหนังสือ แสงไฟจากโคมไฟส่องลงบนหนังสือ "หลักเกณฑ์ความซื่อสัตย์สุจริตของผู้ปฏิบัติหน้าที่ระดับผู้นำ" ที่กางอยู่บนโต๊ะ นั่นเป็นหนังสือที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยแจกมา เขาใช้รองแก้วน้ำมาตลอด

"ประธานลู่ ข่าวของคุณนี่ไวเหลือเกินนะ" ไป๋ฉงเหวินหัวเราะแห้ง ๆ

"ผู้อำนวยการไป๋ ข่าวของผมจะไวหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือถนนเส้นนี้ควรซ่อมหรือไม่ แล้วจะซ่อมอย่างไร"

ไป๋ฉงเหวินไม่ตอบ รอฟัง

ลู่หมิงพูดต่อ "การปรับปรุงถนนจงซินเป็นข้อเสนอของตัวแทนสภาประชาชน มีพื้นฐานจากเสียงประชาชน เรื่องนี้ในตัวมันเองไม่มีปัญหา แต่ถ้าทำเป็นการประมูลแบบมุ่งเป้า นั่นก็ไม่ใช่การซ่อมถนนแล้ว เป็นการเติมเลือดต่างหาก"

ลูกกระเดือกของไป๋ฉงเหวินขยับ

"ผู้อำนวยการไป๋ ท่านเป็นเบอร์หนึ่งของสำนักงานการเคหะและการพัฒนาเมือง ถนนเส้นนี้ตั้งแต่การอนุมัติโครงการไปจนถึงการประกาศทางออนไลน์ ทุกขั้นตอนมีลายเซ็นของท่านทั้งนั้น หากวันหน้ามีปัญหาเกิดขึ้น คนที่จะถูกสอบสวนก็คือท่าน"

ไป๋ฉงเหวินกำโทรศัพท์แน่น เงียบไปนาน

น้ำเสียงของลู่หมิงช้าลงบ้าง "ผมไม่ได้มาข่มขู่ท่าน ผมไม่เหมือนคนอื่น ผมจะพูดแค่เรื่องเดียว เปิดประมูลสาธารณะ องค์กรที่มีคุณสมบัติเหมาะสมล้วนเข้าร่วมได้ ใครเสนอราคาต่ำ แผนงานดี ก็ชนะการประมูล นี่แหละที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับท่าน"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป