ตอนที่ 3 ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด
ลู่หมิงไม่ได้ต่อเวลา
เดินออกจากประตูศูนย์อาบน้ำ พระอาทิตย์ก็คล้อยไปทางตะวันตกแล้ว
ย่านเมืองใหม่กว้างขวางกว่าเมืองเก่ามาก ถนนเป็นแบบหกเลนสวนทาง เสียดายที่รถไม่เยอะ นาน ๆ ทีจะมีมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันหนึ่งวิ่งฉิวผ่านเลนจักรยาน
ลู่หมิงไม่ได้กลับบ้านตรง ๆ แต่เดินเล่นไปตามถนนคนเดินย่านเมืองใหม่
บนถนนคนไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นคนแก่กับผู้หญิงที่พาลูกหลานมาเดิน
คนหนุ่มสาวมีน้อยมาก
เดินผ่านร้านนายหน้าค้าบ้านแห่งหนึ่ง หน้าร้านแปะข้อมูล房源อยู่เต็มไปหมด
เขาเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
คอนโดมีลิฟต์ย่านเมืองใหม่ สภาพเปล่า ราคาเฉลี่ย 3,800
บ้านใกล้มัธยมย่านเมืองเก่า ทางเดินขึ้นบันได ราคาเฉลี่ย 3,200
ยังมีวิลล่าอีกสามสี่หลัง แปะอยู่ด้านบนสุด เขียนด้วยปากกาสีดำบนกระดาษแดง หลังที่แพงที่สุดตั้งราคา 890,000
เขาเดินย่านการค้านี้ไปกลับหมด ใช้เวลาประมาณ 40 นาที
ในใจพอมีข้อมูลคร่าว ๆ แล้ว
อำเภอยวิ๋นเมิ่งเมื่อหลายปีก่อนก็เคยรุ่งเรืองถึงขีดสุด ท้ายที่สุดแล้วก็คือเมืองที่อาศัยทรัพยากรถ่านหิน แต่ต่อมาถ่านหินขุดหมด เศรษฐกิจก็ไม่เคยเปลี่ยนผ่านได้สำเร็จ ถึงได้กลายเป็นแบบทุกวันนี้
ทุกวันนี้โครงสร้างการบริโภคของอำเภอยวิ๋นเมิ่งเรียบง่ายสุด ๆ
อาหารการกิน ที่อยู่อาศัย การเดินทาง สี่เรื่องหลัก การกินกับที่อยู่กินส่วนแบ่งไปมากโข เสื้อผ้ากับการเดินทางแทบมองข้ามได้เลย เรื่องเสื้อผ้า แบรนด์สูงสุดที่มีเต็มถนนก็คืออันต้าและสปอร์ตแบรนด์
เรื่องเดินทาง แท็กซี่เริ่มต้นห้าบาท รถเมล์หนึ่งบาท คนส่วนใหญ่ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า
ไม่มีห้างสรรพสินค้าที่ดูดี
ย่านเมืองใหม่มี "ห้างสรรพสินค้าว่านเจียฝู" ตึกสามชั้น ชั้นหนึ่งซูเปอร์มาร์เก็ต ชั้นสองเสื้อผ้า ชั้นสามร้านอาหาร
ร้านค้าชั้นสามว่างไปครึ่งหนึ่ง แปะป้าย "ให้เช่า" ไว้
วิธีการบันเทิงของคนในอำเภอ สรุปได้สามอย่าง เล่นไพ่นกกระจอก เล่นติ๊กต็อก กินเหล้า
ลู่หมิงเดินจนเหนื่อย หาร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางนั่งลง
สั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นดึงแกะเนื้อแกะหนึ่งชาม แปดบาท
ก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ ไอร้อนปะทะหน้า น้ำซุปเป็นน้ำต้มกระดูกจริง ๆ ไม่มีสารเคมีหรือของปลอม
เส้นแป้งดึงได้หนาบางเสมอกัน เนื้อแกะให้มาตั้งเจ็ดแปดชิ้น ไม่ชิ้นใหญ่โตแต่ก็ไม่ขี้เหนียว
เขากินคำหนึ่ง
อร่อย
อร่อยจริง ๆ
อร่อยกว่าร้านก๋วยเตี๋ยวจอมฉูดฉาดในเซี่ยงไฮ้ที่ขายชามละยี่สิบบาทเยอะ
โต๊ะข้าง ๆ นั่งชายวัยกลางคน สวมแจ็กเก็ตสีเทา ผมยุ่งเหยิง
ตรงหน้าวางก๋วยเตี๋ยวผักเปล่าหนึ่งชาม ราคาห้าบาท บนโต๊ะยังมีหนังสือพิมพ์กางอยู่ พับเป็นสี่ส่วน แบบนั้น กินไปอ่านไป
"เถ้าแก่ ขอหมั่นโถวเพิ่มหนึ่งลูก" ชายวัยกลางคนตะโกน
"หมั่นโถวหนึ่งบาท"
"รู้แล้ว"
ลู่หมิงกินก๋วยเตี๋ยวพลางคิดเรื่องต่าง ๆ ไปด้วย
นี่คงเป็นสภาพเศรษฐกิจของอำเภอ ต่อให้ไม่ใช่เพื่อรางวัลประชากรล้านคนของระบบ
แค่เพื่อให้ตัวเองใช้เงินอย่างสะใจ ก็ต้องตั้งใจพัฒนาอำเภอ
แต่ว่าไม่มีอุตสาหกรรม ทุกอย่างก็เป็นแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ
แต่เขา ลู่หมิง แค่พนักงานดูแลสื่อใหม่ จะไปรู้เรื่องทำอุตสาหกรรมได้ยังไง?
เขาเคยเขียนบทความลงแพลตฟอร์ม จัดหน้าเว็บ ตัดต่อวิดีโอ ลงโฆษณาแบบเน้นกลุ่มเป้าหมาย
ให้เขาวิเคราะห์โปรไฟล์ผู้ใช้งานของสินค้า เขารู้กระจ่าง
ให้เขาสร้างไลน์ผลิตในโรงงาน? ยากไปหน่อย
แต่ปัญหาที่เงินแก้ได้ ก็ไม่ใช่ปัญหา
สิ่งที่เขาต้องการคือหาคนที่รู้จริง
กินก๋วยเตี๋ยวหมด ลู่หมิงควักมือถือขึ้นมา ค้นหาในเบราว์เซอร์ว่า "การพัฒนาเศรษฐกิจอำเภอยวิ๋นเมิ่ง" "โครงสร้างอุตสาหกรรมอำเภอยวิ๋นเมิ่ง"
ผลลัพธ์ออกมาเป็นลิงก์เว็บไซต์ทางการของท้องถิ่นไม่กี่ลิงก์ กดเข้าไปดู เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นคำปราศรัยของผู้นำกับรายงานการทำงาน
ค้นไปพักใหญ่ เจอรายงานการทำงานของรัฐบาลประจำปีก่อนฉบับหนึ่ง
ในรายงานเขียนว่า: ผลิตภัณฑ์มวลรวมของทั้งอำเภอ 19,860 ล้านหยวน โตขึ้น 4.2% เมื่อเทียบกับปีก่อน สัดส่วนโครงสร้างอุตสาหกรรมสามประเภทคือ 44:35:21
มีวิสาหกิจที่ผลิตเกินขนาดที่กำหนด 74 แห่ง ในนั้นมี 12 แห่งที่มีมูลค่าการผลิตเกินร้อยล้าน
เขาเลื่อนลงไปอีก
"ทุ่มเทพัฒนาอุตสาหกรรมดั้งเดิม เช่น แปรรูปอาหาร ผลิตเสื้อผ้า" "บ่มเพาะอุตสาหกรรมเกิดใหม่ เช่น วัสดุใหม่ อีคอมเมิร์ซ" "全力ผลักดันการพัฒนาเศรษฐกิจระดับอำเภอคุณภาพสูง"
ล้วนเป็นภาษาราชการน้ำท่วมทุ่ง ดูไม่ออกว่ามีสาระอะไรจริงจัง
มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อยู่สองอย่าง แต่ก็ไม่มาก
อย่างแรก อุตสาหกรรมหลักของอำเภอยวิ๋นเมิ่งคือการแปรรูปอาหาร
อันนี้เข้าใจได้ ทางใต้ของมณฑลเหอหนานเป็นแหล่งผลิตธัญพืชหลัก ทำแปรรูปอาหารก็มีข้อได้เปรียบทางวัตถุดิบจากธรรมชาติ
อย่างที่สอง ทั้งอำเภอมีวิสาหกิจระดับเกินขนาด 74 แห่ง ที่มูลค่าการผลิตเกินร้อยล้านมีแค่ 12 แห่ง
มันหมายความว่ายังไงน่ะหรือ?
เทียบกับอำเภอติดอันดับท็อป 100 ของประเทศ ตัวเลขนี้น้อยจนมองข้ามได้เลย
แต่ในแถบทางใต้ของมณฑลเหอหนานนี้ ฝืด ๆ ถือว่าอยู่ระดับกลางค่อนไปทางบน
แต่นี่ทั้งหมดนับเป็นอุตสาหกรรมทุติยภูมิ มูลค่าเพิ่มไม่สูง ต่อให้รวมกิจการเสร็จแล้ว ตำแหน่งงานที่มีให้ก็แค่ครอบคลุมในอำเภอตัวเองเท่านั้น
จะขยายแหล่งรายได้ ดึงดูดคนมีฝีมือเข้ามา ต้องเริ่มจากที่อื่น
ลู่หมิงเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง จ่ายเงินแล้วเดินกลับบ้าน
ระหว่างทางผ่านหน้าสำนักงานอำเภอ ประตูรั้วเหล็กลานด้านในเปิดอยู่ ข้างในจอดรถเก๋งสีดำเรียงแถว มีคนใส่เครื่องแบบหลายคนยืนสูบบุหรี่คุยกันตรงประตู
ป้ายที่แขวนหน้าประตูเขียนว่า "คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์อำเภอยวิ๋นเมิ่งแห่งประเทศจีน" "รัฐบาลประชาชนอำเภอยวิ๋นเมิ่ง"
ลู่หมิงจ้องป้ายนั้นอยู่ไม่กี่วินาที แล้วก็เดินต่อไป
ตอนนี้เขายังไม่ถึงเวลาต้องไปหารัฐบาล
ไม่มีอะไรเลยสักอย่างแล้วเดินเข้าไปหา เขาคงคิดว่าเราเป็นพวกต้มตุ๋น
ต้องสร้างอะไรให้เป็นรูปเป็นร่างก่อน
กลับถึงบ้าน แม่ของเขา คุณนายหวังอ้ายลี่กำลังเด็ดถั่วฝักยาวอยู่ในครัว
"หมิง ลุงสามให้หนูไปหาเขาพรุ่งนี้ เขาบอกว่าขาดคนจริง ๆ ให้เดือนละสามพันห้า"
"แม่ ยังไม่ไปก่อน"
"แล้วหนูจะทำอะไร? อยู่บ้านเฉย ๆ ทั้งวัน?"
ลู่หมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง พูดว่า "ผมมีเงินอยู่บ้าง อยากทำอะไรเป็นของตัวเอง"
มือที่เด็ดถั่วของแม่หยุดไป "หนูจะมีเงินมาจากไหน? อยู่เซี่ยงไฮ้หนูเก็บเงินได้เดือนละไม่กี่ร้อยเองนะ"
"ก่อนหน้านี้ลงทุนทำกำไรมานิดหน่อย" ลู่หมิงแก้ตัวไปแบบส่ง ๆ
แม่เขาไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด "เท่าไหร่? มีเงินอย่าเอาไปลงทุนสุรุ่ยสุร่ายเชียว ต้องเก็บไว้ หนูอายุขนาดนี้แล้ว เมื่อสองวันก่อนแม่ยังว่าจะให้ป้าสามเป็นแม่สื่อให้หนู..."
"แม่ อย่าไปยุ่งเลย ผมรู้ดีว่ากำลังทำอะไร"
แม่เขาอยากพูดอะไรต่อแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายก็ไม่ถามต่อ
แต่จากแรงเด็ดถั่วที่หนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลู่หมิงก็สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเธอ
"จริงสิแม่ ผมอยากซื้อรถ..."
ลู่หมิงตั้งใจจะซื้อรถจริง ๆ ในเมื่อตัดสินใจจะลงทุนแล้ว รถก็เป็นสิ่งจำเป็น หนึ่งคือสะดวกในการเดินทาง สองคือ คนในอำเภอจำนวนมากสายตาสั้น รถดี ๆ สักคันมักจะช่วยลดคำพูดมากมายไปได้
"ซื้อรถเหรอ?" หวังอ้ายลี่จ้องลู่หมิง "ก็ถึงวัยแล้วนั่นแหละ วัยนี้มีรถสักคันก็ดี จะได้มีแฟนง่ายขึ้น เอาอย่างนี้ เดี๋ยวแม่กลับไปปรึกษาพ่อหนูนะ แม่ว่าโฟล์คสวาเก้นก็ดี แข็งแรงทนทาน รถเจ็ตต้าของพ่อหนูเปิดมาตั้งหลายปีแล้วยังไม่พังเลย..."
"แม่ ผมซื้อเอง แค่บอกให้แม่รู้เฉย ๆ"
"หา?" หวังอ้ายลี่นิ่งไป
"ครับ พรุ่งนี้ผมไปหาลุงสาม ให้เขาช่วยแนะนำให้"
"หนูเตรียมจะซื้อรถอะไร?"
"BBA มั้ง" ลู่หมิงคิด ๆ แล้วตอบ
เพราะสุดท้ายแล้วยี่ห้อพวกนี้เป็นที่รู้จักกว้างขวาง ถึงในโลกออนไลน์จะไร้ค่า แต่ในอำเภอการยอมรับก็ยังถือว่าใช้ได้อยู่
"BBA?" หวังอ้ายลี่ถาม "นั่นมันรถอะไร? ช่างเถอะ หนูใช้เงินประหยัดหน่อยนะ สมัยนี้แต่งงานกับผู้หญิงสักคนยากจะตาย รู้ไว้บ้าง..."
"รู้แล้ว" ลู่หมิงกลับไปที่ห้องนอน
กลางคืนนอนลงบนเตียง ตอนเที่ยงคืนลู่หมิงเปิดหน้าต่างระบบ
ตัวอักษรสีทองแถวนั้นลอยนิ่งอยู่บนจออย่างสงบ
【จำนวนเงินที่มอบให้วันนี้: 60,024,700 หยวน เข้าบัญชีแล้ว】
【ยอดคงเหลือในบัญชี: 120,049,400 หยวน】
สองวันแล้ว รวมแล้วเขาใช้เงินออกไปไม่ถึงสามร้อยบาท
หนึ่งร้อยยี่สิบล้าน นอนอยู่ในบัตรธนาคารมาสองวัน ไม่ขยับเขยื้อน
ใช้ไม่หมด ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด