ฉีจื้ออวี้หลุบตามองแสงแดดจ้านอกหน้าต่าง "แม่ต้องการให้หนูพูดอะไรล่ะคะ เรื่องของคุณฉือ หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"
เซี่ยหลานอินถอนหายใจทางสายน้ำเสียงอ่อนลง "แม่รู้ว่าในใจหนูคงไม่สบายนัก"
"เย็นนี้กลับบ้านใหญ่มาทานข้าวด้วยกันนะ คืนนี้มีแม่อยู่คนเดียว หนูกับเจ๋อวี้ทั้งคู่กลับมา เผื่อมีเรื่องอะไร จะได้พูดคุยกันให้กระจ่าง"
ฉีจื้ออวี้กระตุกมุมปาก รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา แล้วตอบรับเสียงเบา "ค่ะ หนูจะไปเย็นนี้"
วางสายไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สายของฉือเจ๋อวี้ก็โทรเข้ามา "เย็นนี้กลับบ้านใหญ่ทานข้าว คนขับรถจะไปรับที่หน้าตึก"
ฉีจื้ออวี้ตอบรับเสียงเรียบ "ไม่ต้องแล้ว ฉันขับรถไปเอง"
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงเมิ่งจินออดอ้อนเสียงใสลอดออกมาจากปลายสาย
ตามมาด้วยเสียงตอบรับของฉือเจ๋อวี้ที่ลดต่ำลง "ไม่ได้ ผู้ใหญ่ทุกคนอยู่กันหมด เธอไปก็ต้องโดนว่า อยู่นิ่งๆ ที่บ้านเถอะ"
ฉีจื้ออวี้ไม่ได้ฟังต่ออีก กดวางสายทันที
ปลายนิ้วกดที่ขมับ เธอรู้สึกเพียงว่าเรื่องนี้ช่างไร้สาระสิ้นดี
เขาคำนวณเรื่องนี้ไว้ให้เมิ่งจินครบทุกอย่างแล้ว แม้แต่จะให้เมิ่งจินโดนผู้ใหญ่ตำหนิเล็กน้อยก็ยังไม่ยอม กลัวว่าเมิ่งจินจะไปชนกับปากผู้ใหญ่แล้วต้องทนรับความอยุติธรรม
ส่วนเธอ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ต้องเผชิญกับการซักถามและการตำหนิเพียงลำพัง เขากลับไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย แถมยังโทรมาคอยเร่งอีกต่างหาก
พอตกเย็นฉีจื้ออวี้กลับถึงบ้านใหญ่ตระกูลฉือ ฉือเจ๋อวี้มาถึงก่อนแล้ว
เซี่ยหลานอินเห็นเธอเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นต้อนรับ "กลับมาแล้วเหรอ? นั่งสิจ๊ะ กับข้าวเพิ่งออกจากกระทะ ยังร้อนอยู่"