ผู้ช่วยรีบก้าวเท้ากลับมาอย่างเร่งรีบ ขมับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อบางๆ แล้วหยุดลงในตำแหน่งห่างจากข้างกายฉือเจ๋อวี้เพียงครึ่งก้าว
เสียงแผ่วเบาลงมาก: “คุณฉือ รายการประมูล... เพิ่งถูกเรียกคืนไป ไม่จัดประมูลต่อแล้ว”
ฉือเจ๋อวี้ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีดำวาววับกับความเยือกเย็น: “พูดให้ชัด”
ผู้ช่วยกลืนน้ำลายลงคอ เสียงยิ่งแผ่วลงอีก:“เพิ่งได้รับข่าว มีคน... เข้าซื้อสถานที่ประมูล และสั่งเรียกคืนสร้อยเส้นนี้”
อากาศพลันหยุดนิ่ง
บรรยากาศรอบกายฉือเจ๋อวี้เย็นเยียบจนน่ากลัว น้ำเสียงทุ้มต่ำลง พร้อมความโหดร้ายเยือกแข็ง:“ในเมืองท่าขาว มีใครกล้ามาแย่งของกับฉันงั้นเหรอ?”
ผู้ช่วยก้มหน้านิ่ง แทบไม่กล้าสบตาเขา พูดทั้งที่ฝืนใจ:“คนผู้นั้น... ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเมืองท่าขาว”
“ได้ยินว่าฐานะไม่ธรรมดา เบื้องหลังลึกซึ้ง พวกเรา... ยังสืบไม่ทะลุ”
ฉือเจ๋อวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา,“สืบต่อ ดูว่าอีกฝ่ายมีที่มาอย่างไร”
เมื่อได้ยินว่าเป็นเช่นนี้ หัวใจของเมิ่งจินที่แขวนอยู่ที่ลำคอก็พลันตกลงสู่ที่สุดในที่สุด
เล็บที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเธอเกือบจะทิ่มฝ่ามือของเธอเอง จนตอนนี้ถึงได้กล้าค่อยๆ คลายออกอย่างเงียบๆ
สร้อยไม่ได้ถูกนำออกมาประมูล คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว ทั้งไม่ตกไปถึงมือฉีจื้ออวี้ และไม่เปิดโปงความจริงที่มาของสร้อยต่อหน้าอาเล็ก
เธอหลุบตาลง ใช้ท่าทางโอบกอดซบในอ้อมแขนฉือเจ๋อวี้ ปิดบังความโล่งอกกับความเย่อหยิ่งที่วาบผ่านในแววตา
แต่ฉีจื้ออวี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินคำว่า “เรียกคืนรายการประมูล” ก็เผลอสะดุดเท้าก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ปลายนิ้วคว้านไปในอากาศอย่างว่างเปล่า