เสียงของฉือเจ๋อวี้ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด เขาเอ่ยเสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง "อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน"
เพียงประโยคเดียว ก็ตัดหนทางถอยของฉีจื้ออวี้จนหมดสิ้น
เซี่ยหลานอินยิ้มกว้างขึ้นมาทันที รีบสั่งคนใช้ให้ขึ้นไปเปลี่ยนชุดเครื่องใช้ในห้องน้ำชุดใหม่
แล้วยังกำชับให้ปรับอุณหภูมิน้ำร้อนในห้องน้ำให้สูงขึ้น พร่ำพูดพร่ำทำไป เต็มไปด้วยความเอาใจใส่ที่คึกคัก
ฉีจื้ออวี้หลับตาลง มองข้าวในชามที่แทบไม่ได้กินสักคำค่อยๆ จืดจางไป
ตอนที่ฉือเจ๋อวี้ปลดกระดุมคอเสื้อเมื่อครู่ รอยแดงนั่นเธอก็เห็นเช่นกัน
สีจางๆ แผ่นหนึ่ง อยู่ที่ตำแหน่งเส้นเลือดใหญ่ข้างลำคอ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าใครเป็นคนทิ้งไว้
"จื้ออวี้?" เซี่ยหลานอินเห็นเธอเหม่อลอย จึงตบมือเธอเบาๆ "เป็นอะไรไป? เหนื่อยหรือเปล่า? กินเสร็จก็ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ"
"...ค่ะ" ฉีจื้ออวี้ค่อยๆ เก็บสายตากลับ น้ำเสียงลอยๆ
แต่แค่นึกว่าจะต้องอยู่ห้องนอนเดียวกันกับฉือเจ๋อวี้ หรือแม้แต่ต้องนอนบนเตียงเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเลือดในกายเย็นเฉียบไปครึ่งหนึ่ง
หลังอาหารมื้อค่ำ เซี่ยหลานอินยังดึงเธอไว้คุยอีกพักหนึ่ง พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงแต่ตักเตือนให้สามีภรรยาอยู่กันอย่างดี ฉือเจ๋อวี้มีนิสัยเย็นชา ให้เธอถ่อมตัวมากกว่านี้
ฉีจื้ออวี้เพียงแค่ฟัง บางครั้งก็ตอบรับเสียงหนึ่ง ปลายนิ้วกำฝ่ามือจนเจ็บ
กว่าจะได้หลุดออกมากลับมาถึงห้อง เมื่อผลักประตูห้องที่คุ้นเคยนั้นเปิดประตู เธอก็ยังคงชะงักฝีเท้าอยู่
บนผนังยังคงแขวนรูปแต่งงานของคนทั้งสอง ในรูปเธอสวมชุดเจ้าสาว ยิ้มตาหยีมองกล้อง
ส่วนฉือเจ๋อวี้ที่อยู่ข้างกาย สวมสูทตัวตรง สายตาเฉยเมย ไม่เห็นความยินดีของคู่บ่าวสาวแม้แต่น้อย
ตอนนั้นเธอยังปลอบใจตัวเองว่า เขาเพียงแค่มีนิสัยเย็นชาโดยธรรมชาติ