"เอามือวางไว้บนนี้"
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เสียงต่ำ ทะลุผ่านหน้ากากออกมา ปนความแหบพร่าเล็กน้อย
ฉีจื้ออวี้ทำตาม ยกมือซ้ายวางเบา ๆ บนโต๊ะตรวจ นิ้วมือขดเล็กน้อย
สายตาของเผยซื่อเอี๋ยนจับจ้องอยู่ที่มือของเธอ ดวงตาหม่นลงเล็กน้อย
"ฉันจะแกะผ้าพันแผลก่อน อาจจะเจ็บนิดหน่อย อดทนไว้นะ" เขากำชับเสียงเบา น้ำเสียงราบเรียบไม่มีความผันผวน
ฉีจื้ออวี้ตอบรับ "อื้ม" หนึ่งเสียง แล้วหันหน้าหนีไม่กล้ามอง
ปลายคีมงัดขอบผ้าพันแผลขึ้น ค่อย ๆ ลอกลงมาช้า ๆ
"แผลติดเชื้อแล้ว ต้องล้างแผลก่อน" เขาเงยหน้ามองเธอครั้งหนึ่ง
วินาทีที่น้ำยาฆ่าเชื้อแตะต้องบาดแผล ฉีจื้ออวี้ก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ครางออกมาเบา ๆ น้ำตาที่ไหลตามธรรมชาติเอ่อล้นเบ้าตาในทันที
เธอเอียงหน้าไปทางอื่น ซบหน้าลงในอ้อมแขน
มือของเผยซื่อเอี๋ยนยังคงขยับไม่หยุด แต่จงใจผ่อนแรงลง
เขาก้มหน้าลง ขนตายาวทอดเงาเล็กน้อยใต้ดวงตา เอ่ยเสียงต่ำ "โดนหนีบนานแค่ไหนแล้ว?"
"เมื่อเช้าวานนี้" ฉีจื้ออวี้ตอบเสียงอู้อี้
"เจ็บเมื่อวาน วันนี้ยังไปแช่น้ำเย็น?" น้ำเสียงเขาไม่สามารถบอกอารมณ์ได้ แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนกำลังถูกตำหนิ
ฉีจื้ออวี้เม้มริมฝีปาก ไม่ได้อธิบาย
รวมถึงจะพูดยังไงดีว่าถูกคนผลักลงสระน้ำ พูดออกไปก็ดูเหมือนกำลังเรียกร้องความสงสาร
เห็นเธอไม่พูด เผยซื่อเอี๋ยนก็ไม่ถามต่อ
เหอหยูถือใบชำระเงินผลักประตูเข้ามา เห็นทันทีที่ฉีจื้ออวี้ซบหน้าอยู่ในอ้อมแขน
ปลายหูที่โผล่ออกมาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเจ็บมากแค่ไหน
เขาก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าว ดึงเก้าอี้มานั่งลง จงใจพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย