ฉือเจ๋อวี้หยุดฝีเท้าที่ขอบสระน้ำ ก้มหน้ามองคนที่เปียกโชกทั้งตัวในน้ำ
เบือนหน้าไปกวาดตามองพวกคนรับใช้ที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างๆ น้ำเสียงเย็นชา "ดูอะไรอยู่ รีบเอา คน ขึ้น มาสิ"
คนรับใช้รีบรับคำ ยื่นมือลงไปดึงกันอย่างชุลมุน ต้องออกแรงอยู่พักใหญ่จึงดึงตัวฉีจื้ออวี้ขึ้นมาจากสระได้
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความหนาวเย็นเสียดแทงก็โอบล้อมร่างกายพร้อมกับความเจ็บแสบจากบาดแผล
ฉีจื้ออวี้สั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้ เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มหนักอึ้งทับแนบเนื้อ
คนรับใช้ยื่นมือไปประคองแขนของนาง พูดเสียงเบา "คุณนาย กลับห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ อย่าให้ตัวเย็นจนป่วยเลย"
ได้ยินดังนั้น ฉีจื้ออวี้กลับยืนนิ่งราวกับถูกตรึงกับที่ เท้าไม่ขยับแม้แต่น้อย
ในห้องรับแขกเต็มไปด้วยญาติของตระกูลฉือและเพื่อนของฉือเจ๋อวี้ รูปร่างแบบเป็ดเปียกอย่างนางหากเดินเข้าไป เพียงไม่กี่อึดใจก็กลายเป็นตัวตลกให้ทั้งงานหัวเราะเยาะ
นางทุ่มเทสองปีให้กับการแต่งงานครั้งนี้ อับอายขายหน้ามามากพอแล้ว
ไม่อยากจะฉีกศักดิ์ศรีสุดท้ายที่มีอยู่ ทิ้งลงไปให้ใครต่อใครขบขันอีก
เห็นนางนิ่งไม่ยอมก้าวขยับ เมิ่งจินเอามือกุมแก้มที่แดงร้อนผ่าว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "น้าสะใภ้เล็กแต่งตัวแบบนี้ จะไปปรากฏตัวต่อหน้าบรรดาแขกผู้มีเกียรติได้อย่างไรกัน..."
"น้าสะใภ้เล็กคงเกรงใจ ไม่อยากให้ใครเห็นมากกว่า"
คำพูดนี้เพิ่งจบลง สายตาของฉือเจ๋อวี้ก็ตกไปที่แก้มที่บวมแดงของเมิ่งจิน
เขาทะนุถนอมเมิ่งจินมาตลอดหลายปี อย่างมากก็แค่พูดจาแรงๆ จะเคยลงไม้ลงมือกับเมิ่งจินสักครั้งไหน?
ฉีจื้ออวี้กลับกล้าลงมือตีคนตามอำเภอใจ นี่มันไม่เห็นเขาไว้ในสายตาเลยชัดๆ