ฉีจื้ออวี้เดินไปที่โต๊ะน้ำชา หยิบซองเอกสารจากกระเป๋าเป้วางลงบนโต๊ะ
เงยหน้ามองฉือเจ๋อวี้ที่อยู่บนโซฟา "ของขวัญวันเกิดที่ตั้งใจเตรียมให้โดยเฉพาะ คุณน่าจะชอบ"
"โอ๊ย ซองเอกสารเหรอ?" เมิ่งจินรีบยื่นหน้าเข้ามาใกล้ครึ่งก้าว
จงใจเร่งเสียงให้ดังขึ้น "หรือว่าจะเป็นเอกสารโอนหุ้นมูลค่ามหาศาลอะไรแบบนั้น?"
"น้าสะใภ้เล็กช่างน่าพิศวงจริง ๆ รีบแกะให้พวกเราดูหน่อยสิ ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาบ้าง"
พูดพลางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะถึงปากซองเอกสารแล้ว
ตระกูลฉีเป็นแบบนี้ จะไปมีเอกสารโอนหุ้นอะไรได้อย่างไร
ของในซองเอกสารนี้ จะเป็นงานฝีมือไร้ค่าหรือไม่ก็ของที่ฉีจื้ออวี้เอาออกมาไม่ได้
แกะให้ทุกคนเห็นตอนนี้ จะได้ทำให้หล่อนเสียหน้าต่อหน้าญาติ ๆ ทุกคนพอดี
ฉีจื้ออวี้ไม่แม้แต่มองมือที่ยื่นมานั้น ดวงตาสีดำจับจ้องไปที่ใบหน้าของฉือเจ๋อวี้ "เสี่ยวฉือแกะเองดีกว่า"
เอกสารหย่าฉบับนี้ไม่สมควรนำออกมาให้ใครเห็นจริง ๆ
ถ้าแผ่ให้ญาติ ๆ เห็น ตระกูลฉือก็เสียหน้า และหล่อนก็ไม่อยากฉีกความสง่างามสุดท้ายทิ้งให้คนเอามาเป็นเครื่องเล่น
การหย่าเป็นเรื่องของคนสองคน จากกันด้วยดี ก็เป็นพื้นที่สุดท้ายที่หล่อนให้กับการแต่งงานสองปีนี้
ปลายนิ้วของเมิ่งจินเกี่ยวเชือกปิดซองไว้แล้ว พอจะกระชากออก ก็ได้ยินเสียงเย็นชาหนักแน่นของฉือเจ๋อวี้ "ส่งมา"
หล่อนตกใจ รีบหดมือกลับอย่างจนใจ แล้วส่งซองเอกสารให้
ปากก็ยังพึมพำเบา ๆ "ลุงเล็ก ฉันแค่อยากรู้เฉย ๆ นี่นา..."