เมิ่งจินสีหน้าซีดเผือดลงทันที ปลายนิ้วกำสร้อยข้อมือเพชรเม็ดเรียงแน่นจนขึ้นเป็นรอยขาว
เธอคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เมื่อก่อนเซี่ยหลานอินเห็นว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าสายสาขา อีกทั้งยังได้รับความเมตตาจากฉือเจ๋อวี้ คอยดูแลเธออยู่เสมอ มาโดยตลอดก็เอ็นดูเธอ พูดจาด้วยดีเสมอมา
เครื่องประดับ ชุดกระโปรง ไม่เคยขาดเธอแม้แต่ชิ้นเดียว ใครเห็นต่างก็ต้องชมว่าคุณนายใหญ่ตระกูลฉือใจดี ปฏิบัติต่อเธอเสมือนญาติสนิท
แต่มาวันนี้ เซี่ยหลานอินกลับเพื่อฉีจื้ออวี้ซึ่งเป็นคนนอก ต่อหน้าเธอต่อหน้าคนทั้งร้าน ไม่ยอมรักษาหน้าให้เธอแม้แต่น้อย
ซ้ำร้ายเซี่ยหลานอินยังเป็นคุณนายใหญ่ตระกูลฉือ เป็นผู้ใหญ่โดยแท้จริง
ต่อให้ให้เธอมีอีกสักร้อยความกล้า เธอก็ไม่กล้าขัดหน้าผู้ใหญ่
ได้แต่กัดริมฝีปากล่าง ดวงตาแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงอ้อนวอนขึ้นเล็กน้อย: "คุณป้า... นี่คือลุงเล็กสัญญาจะให้หนูเป็นพิเศษ บอกว่าจะฉลองวันเกิดให้หนูล่วงหน้า..."
"ที่เขาสัญญากับเธอ เอาไว้เดี๋ยวให้เขาเลือกอย่างอื่นให้เธอใหม่" เซี่ยหลานอินน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีช่องทางให้ต่อรองแม้แต่น้อย
หันไปส่งสายตาให้พนักงานร้าน "สร้อยข้อมือเส้นนี้ห่อให้ด้วย รวมกับสร้อยคอเพชรสีน้ำเงินเส้นนั้น ลงบัญชีฉัน"
พนักงานร้านจะกล้าขัดได้อย่างไร รีบรับคำแล้วเดินเข้าไป ค่อยๆ เอ่ยขอสร้อยข้อมือจากมือเมิ่งจินอย่างระมัดระวัง
ปลายนิ้วเมิ่งจินแข็งทื่อ ถึงแม้จะไม่อยากยอมเพียงใด แต่ก็ไม่กล้าไม่ยอม ได้แต่มองสร้อยข้อมือในมือถูกหยิบไปต่อหน้าต่อตา
ฉีจื้ออวี้ยืนดูอยู่ด้านข้าง ในใจไม่รู้สึกสะเทือนใจอะไร
เพียงเอ่ยขึ้นเบาๆ: "แม่คะ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ หนูมีเครื่องประดับใส่พอแล้ว"
"เครื่องประดับของผู้หญิง จะมีพอได้อย่างไร" เซี่ยหลานอินตบมือเธอเบาๆ แล้วเหลือบสายตามองเมิ่งจินอย่างไม่ตั้งใจนัก "ที่เราซื้อเอง ใส่ง่ายใจก็อบอุ่น ใส่อย่างมีศักดิ์ศรีด้วย"