ตอนที่เสี่ยวเป่าร้องไห้จนตื่นกลางดึก กู้เฉิงอันเพิ่งออกมาจากห้องหนังสือ
เขาอ่านประวัติผู้ป่วยเสร็จ ดวงตาล้าจนแสนจะอ่อนล้า กำลังจะไปล้างหน้าล้างตาเตรียมนอน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้อั้นๆ ดังมาจากห้องเด็ก
ตอนแรกเบามาก
เหมือนละเมอสะอื้นในฝัน
ไม่นาน เสียงร้องก็ดังขึ้น
“แม่... หนูอยากหาแม่...”
ใจของกู้เฉิงอันกระตุกวูบ รีบผลักประตูเข้าไป
เสี่ยวเป่านั่งอยู่บนเตียง กอดตุ๊กตาไทแรนโนซอรัสที่ติดมือมาจากบ้านเสิ่นหนานซิง น้ำตาเลอะเต็มหน้า
“เสี่ยวเป่า เป็นอะไร”
เสี่ยวเป่าเห็นเขา ยิ่งร้องไห้อ้อนหนักกว่าเดิม
“หนูอยากหาแม่”
กู้เฉิงอันนั่งลงที่ขอบเตียง อุ้มเขาขึ้นมา
“พ่ออยู่นี่”
เสี่ยวเป่าส่ายหน้า “หนูอยากหาแม่”
ประโยคนี้ราวกับกำแพงที่ขวางกั้นกู้เฉิงอันออกไป
เขาอุ้มเด็กไว้ ท่วงท่าออกจะเก้งก้างเล็กน้อย
เมื่อก่อนเวลาที่เสี่ยวเป่าร้องไห้กลางดึก เสิ่นหนานซิงจะปลอบให้หยุดได้อย่างรวดเร็วเสมอ เธอจะเอามือแตะหน้าผากลูกก่อน เช็คดูว่ามีไข้หรือเปล่า แล้วค่อยวิเคราะห์ว่าเป็นเพราะฝันร้าย ปวดปัสสาวะ หรือปวดท้อง เธอรู้ว่าเสี่ยวเป่าชอบให้อุ้มแบบไหน รู้ว่าเมื่อไหร่เขาอยากดื่มน้ำ เมื่อไหร่แค่อยากฟังแม่ฮัมเพลงสักสองสามเพลง