ต้าเป่าเงียบลงกว่าเดิม อาจารย์ประจำชั้นเป็นคนสังเกตเห็นก่อน
บ่ายวันพุธ ตอนที่เสิ่นหนานซิงรับสายจากคุณครู เธอกำลังจัดระเบียบข้อความหลังบ้านใน "บันทึกงานดูแลของหนานซิง"
ปลายสาย อาจารย์ประจำชั้นพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความกังวลเล็กน้อย
"คุณแม่ของกู้ยี่หมิง สะดวกคุยสักหน่อยไหมคะ"
เสิ่นหนานซิงนั่งตัวตรงทันที "สะดวกค่ะ คุณครูพูดมาได้เลย"
"ช่วงนี้ยี่หมิงสภาพไม่ค่อยดีค่ะ ใจลอยในห้องเรียน การบ้านผิดมากกว่าแต่ก่อน วันนี้เขียนตามคำบอกวิชาภาษาก็ขาดหายไปหลายจุด ถามว่าป่วยหรือเปล่า เขาบอกว่าไม่"
เสิ่นหนานซิงกำโทรศัพท์แน่น
"ที่โรงเรียนเขามีเรื่องขัดแย้งกับเพื่อนไหมคะ"
"ไม่มีค่ะ เขาเป็นเด็กดีมาตลอด เพียงแต่ไม่ค่อยพูดมากกว่าเดิม" อาจารย์ประจำชั้นหยุดไปครู่หนึ่ง "ฉันรู้ว่าที่บ้านช่วงนี้มีการเปลี่ยนแปลง ก็เลยอยากคุยกับคุณแม่ดู เด็กอาจต้องการความมั่นคงมากกว่านี้"
ความมั่นคง
สามคำนี้เหมือนกับค่อย ๆ วางลงบนใจของเสิ่นหนานซิง