เช้าวันรุ่งขึ้น ความไม่พอใจของคุณแม่สามีก็ปะทุออกมาอย่างเต็มที่
เซี่ยวเป่าร้องไห้กลางดึก จึงตื่นสายในตอนเช้า ใกล้เวลาไปโรงเรียนอนุบาลแล้ว แต่เขายังนั่งอยู่บนเตียง ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า กอดตุ๊กตาไทแรนโนซอรัสเงียบไม่ปริปาก
คุณแม่สามีเดินถือแก้วนมเข้ามา น้ำเสียงเริ่มร้อนรน
“เร็วเข้า เด็กดี คุณย่าอุ่นอาหารเช้าไว้ให้แล้ว”
เซี่ยวเป่าก้มหน้านิ่ง
“หนูไม่อยากได้แก้วนี้”
“แก้วนี้มันไม่ดีตรงไหน”
“ที่บ้านแม่มีแก้วลายไดโนเสาร์”
สีหน้าคุณแม่สามีเปลี่ยนเป็นเครียดขึ้นมาทันที
“บ้านแม่อีกแล้ว บ้านแม่ดีไปหมดทุกอย่าง บ้านคุณย่ามีแต่ไม่ดี ใช่ไหม”
เซี่ยวเป่าเม้มปาก ไม่พูดอะไร
กู้เฉิงอันเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินออกมา ได้ยินประโยคนั้นพอดี คิ้วขมวดเข้าหากัน
“แม่ครับ อย่าพูดแบบนี้เลย”
คุณแม่สามีวางแก้วนมลงบนโต๊ะเสียงดัง
“แม่พูดยังไง แม่เหนื่อยยากดูแลพวกเขา แต่ในใจพวกเขามีแค่เสิ่นหนานซิง ตอนนี้เธอเก่งแล้ว มีบ้านแล้ว ซื้อของแค่ไม่กี่อย่างก็หลอกเด็กไม่อยากกลับบ้าน เฉิงอัน ลูกจะยอมดูอยู่เฉย ๆ งั้นเหรอ”