เซี่ยวเป่ามีไข้ขึ้นอีกครั้งในช่วงสายของวันนั้น
กู้เฉิงอันป้อนยาตามที่เสิ่นหนานซิงเขียนไว้บนกระดาษโน้ต แต่ลูกกินเสร็จไม่นานก็อาเจียนออกมา ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกนอนซบอยู่บนเตียง แม้แต่ตายังลืมไม่ขึ้น
คุณแม่กู้ตื่นตระหนก
“ทำไมถึงไข้ขึ้นอีกล่ะ? บอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วไม่ใช่เหรอ?”
กู้เฉิงอันเอามือแตะหน้าผากของเซี่ยวเป่า สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“ไปโรงพยาบาล”
ตอนที่เขาโทรหาเสิ่นหนานซิง เธอเพิ่งส่งต้าเป่าถึงหน้าโรงเรียน
ต้าเป่าได้ยินเสียงในโทรศัพท์ ก็หยุดฝีเท้าลงทันที
“แม่ เสี่ยวเป่าเหรอ?”
เสิ่นหนานซิงวางสาย แล้วย่อตัวลงมองเขา
“เซี่ยวเป่าเป็นไข้อีกแล้ว แม่ต้องไปโรงพยาบาล หนูไปเรียนก่อนนะ แม่บอกครูแล้ว เมื่อคืนหนูนอนไม่ค่อยหลับ ถ้าไม่สบายก็บอกครู”
ต้าเป่าเม้มปาก
“หนูก็อยากไป”
“หนูไปโรงเรียน” เสียงของเสิ่นหนานซิงอ่อนโยนแต่มั่นคง “เซี่ยวเป่ามีแม่กับคุณหมอดูแล วันนี้หนูดูแลตัวเองให้ดี ก็เท่ากับช่วยแม่”
ต้าเป่าพยักหน้า แต่ขอบตาก็ยังแดง
เสิ่นหนานซิงลูบหัวเขา
“ตอนบ่ายแม่มารับนะ”
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เซี่ยวเป่าถูกจัดให้เข้าห้องสังเกตอาการเรียบร้อยแล้ว