หลังจากเซี่ยวเป่าพ่นยาเสร็จ อาการก็ดีขึ้นเล็กน้อย
แต่เขาก็ยังไม่ยอมห่างจากเสิ่นหนานซิง
ตอนที่พยาบาลมาเตือนว่ากลับไปสังเกตอาการที่บ้านได้ เซี่ยวเป่าก็จับมือเสิ่นหนานซิงไว้ เสียงแหบแห้ง
“แม่ครับ ผมอยากไปบ้านแม่”
คำพูดนี้ทำให้กู้เฉิงอันและคุณแม่กู้เงียบไปพร้อมกัน
คุณแม่กู้คิดจะพูดว่า “ไม่ได้” ในทันที
แต่พอจะเอ่ยปาก เธอเห็นตาเซี่ยวเป่าที่ยังแดงอยู่ ก็นึกถึงคำที่หลินซืออวี่พูดเมื่อครู่ จึงไม่อาจพูดออกไปได้ทันที
กู้เฉิงอันนั่งยองลง
“เซี่ยวเป่า พ่อพากลับบ้านนะ ดีไหม ลูกเพิ่งหายไข้ จะซุกซนไม่ได้”
เซี่ยวเป่าส่ายหน้า
“ผมจะเอาแม่”
กู้เฉิงอันรู้สึกเจ็บคอ
“แม่ก็ต้องพักผ่อนเหมือนกัน”
เซี่ยวเป่าเม้มปาก น้ำตากลิ้งออกมาในทันที
“แม่ไม่รำคาญผมหรอก”
เสียงของเด็กเบามาก
แต่ประโยคนี้ตกเข้าไปในใจกู้เฉิงอัน ราวกับค้อนหนัก
แม่ไม่รำคาญผม
ในใจเด็กคนหนึ่ง ใครเคยรำคาญเขากัน?
กู้เฉิงอันไม่กล้าคิดต่อ
เสิ่นหนานซิงมองเซี่ยวเป่า เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเขา
“วันนี้ฟังหมอก่อนนะ แม่จะไปอยู่กับลูกที่บ้านพ่อ รอให้อาการคงที่ก่อน ค่อยคุยกันใหม่ ดีไหม”
เซี่ยวเป่าสะอึกสะอื้น “แม่ก็ไปด้วยเหรอ”