ใกล้รุ่งสาง หลินซืออวี่ก็มาถึงโรงพยาบาล
เธอสวมเสื้อโค้ทสีอ่อน ผมมัดไว้หลวม ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญอย่างเห็นได้ชัด
เดินมาถึงหน้าแผนกฉุกเฉิน เธอมองเห็นคุณแม่กู้ก่อน
“แม่คะ เสี่ยวเป่าเป็นยังไงบ้าง”
คุณแม่กู้ลุกขึ้น “ไข้ลดลงนิดหน่อย ยังต้องดูอาการ”
หลินซืออวี่ถอนหายใจโล่งอก แต่ไม่ใช่เพราะสงสาร กลับเหมือนในที่สุดก็แน่ใจแล้วว่าเรื่องไม่ลุกลามใหญ่โต
“ก็ดีค่ะ” เธอใช้มือนวดขมับ “เมื่อคืนฉันถูกโทรศัพท์พวกคุณปลุกจนตื่น แล้วก็นอนไม่หลับเลย เช้ายังต้องไปบริษัทอีก ช่างวุ่นวายให้คนอื่นเขาเดือดร้อนจริง ๆ”
คุณแม่กู้ชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง สีหน้าค่อนข้างแข็งทื่อ
คำพูดแบบนี้พูดในบ้านก็ยังพอว่า
แต่นี่มันโรงพยาบาล
เด็กยังนอนหลับอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นหนานซิง
กู้เฉิงอันเพิ่งกลับมาจากช่องชำระเงิน ได้ยินประโยคนี้ ฝีเท้าชะงักไปชั่วขณะ
แต่หลินซืออวี่กลับไม่ทันสังเกต
เธอเห็นเสิ่นหนานซิงนั่งอยู่บนม้านั่งยาว ในอ้อมกอดอุ้มเสี่ยวเป่า ต้าเป่าพิงอยู่ข้าง ๆ ส่วนกู้เฉิงอันถือถุงยาไว้ในมือยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าก็พลันบูดบึ้งลงทันที