ทางเดินแผนกฉุกเฉินยามเช้ามืด แสงไฟขาวจ้าจนแสบตา
เซี่ยวเป่าซบอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นหนานซิง หน้าผากยังมีความร้อนชื้นหลังไข้ลด ขนตาชื้น นิ้วมือเล็ก ๆ กำชายเสื้อเธอแน่น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือ แม่จะหายไป
เสิ่นหนานซิงนั่งอยู่บนม้านั่งยาวของทางเดิน ท่าทางไม่ได้สบายเลย
เซี่ยวเป่าใกล้ห้าขวบแล้ว อุ้มนานแขนก็เมื่อย ไหล่ก็ชา
แต่เธอกลับไม่เปลี่ยนท่าทางเลยตั้งแต่ต้น
มือหนึ่งประคองหลังของลูก อีกมือถือแก้วน้ำ เว้นช่วงก็จะปลอบเบา ๆ “เซี่ยวเป่า ดื่มน้ำหน่อยนะ”
เซี่ยวเป่าสะลืมสะลือลืมตาขึ้น เห็นว่าเป็นแม่ จึงยอมอ้าปาก
กู้เฉิงอันยืนอยู่ข้าง ๆ
เดิมทีเขาก็เป็นหมอ
ขั้นตอนพวกนี้ แน่นอนว่าเขารู้ดี
แต่คืนนี้ เขากลับกลายเป็นเหมือนคนที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย
ลงทะเบียน จ่ายเงิน รับบัตรคิว เจาะเลือด รับยา สังเกตไข้ ทุกเรื่องเสิ่นหนานซิงจัดการได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอไม่ดุใครเสียงดัง ไม่บ่นด้วยความลนลาน แค่ใช้เวลาสั้นที่สุด ทำทีละอย่างในสิ่งที่เซี่ยวเป่าต้องการที่สุดจนเสร็จ