วันที่เสิ่นหนานซิงเซ็นสัญญา เธอใส่ชุดพยาบาล
เธอสามารถใส่ชุดของตัวเองไปฝ่ายการพยาบาลได้ แต่ก่อนออกจากบ้านตอนเช้า เธอก็ยังหยิบชุดพยาบาลสีขาวตัวนั้นออกมาจากตู้เสื้อผ้า ชุดถูกซักมาจนสะอาดหมดจด ปกเสื้อดูเก่าเล็กน้อย ปลายแขนก็มีรอยถลอกจาง ๆ เธอกระดุมทีละเม็ดอย่างบรรจง แล้วยืนส่องกระจกมองตัวเองอยู่นาน
ผู้หญิงในกระจกอายุสามสิบเจ็ดปี ใต้ตามีรอยคล้ำจาง ๆ ผมถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อยไม่ให้หลุดสักเส้น เธอไม่สดใสเหมือนตอนสาว แต่กลับมีความมั่นคงที่ถูกหล่อหลอมจากชีวิต ชุดพยาบาลตัวนั้นเมื่อสวมใส่บนตัวเธอ ก็ยังพอดีตัวไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
คุณแม่สามีเห็นเธอก็อึ้งไปครู่หนึ่ง “นี่เธอจะไปเซ็นข้อตกลงไม่ใช่เหรอ ยังจะใส่ชุดพยาบาลไปทำไมอีก”
เสิ่นหนานซิงก้มหน้าลงจัดปลายแขนเสื้อ “หนูเป็นพยาบาลค่ะ”
คุณแม่สามีอ้าปากค้าง เหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด