แผนกฉุกเฉินยังคงยุ่งวุ่นวายเช่นเคย
ตอนเสิ่นหนานซิงเดินเข้าไปในสถานีพยาบาล โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เครื่องพิมพ์ก็ดังสนั่น แถวรอตรวจมีคนเร่งเรียกคิว เสี่ยวโจวเห็นเธอปุ๊บ น้ำตาคลอทันที
“พี่เฉิน”
เสิ่นหนานซิงยิ้ม “ทำหน้าแบบนั้นทำไม ฉันยังไม่ได้ไปไหนเลย”
เสี่ยวโจวกัดริมฝีปาก “พี่เซ็นไปแล้วจริง ๆ เหรอ”
“เซ็นแล้ว”
สถานีพยาบาลเงียบกริบไปชั่วขณะ หลินเสี่ยวเดินออกมาจากห้องรักษา ในมือยังถือแผ่นแปะให้น้ำเกลืออยู่ ได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักงัน พี่หลีนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ไม่หันหน้ากลับมา ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ
หัวหน้าพยาบาลออกมาจากห้องทำงาน เห็นเสิ่นหนานซิง แววตาซับซ้อน
“หนานซิง วันนี้ส่งมอบคนไข้ในมือให้เรียบร้อยนะ เรื่องขั้นตอนลาออกเดี๋ยวฝ่ายบุคคลจะแจ้งไปทีหลัง”
เสิ่นหนานซิงพยักหน้า “ค่ะ”
เธอเริ่มส่งเวรเป็นครั้งสุดท้าย
เตียงสังเกตอาการสาม ผู้สูงอายุ ความดันขึ้น ๆ ลง ๆ ตอนกลางคืน ระวังวัดซ้ำ เตียงห้า ไข้ไม่ทราบสาเหตุ ญาติอารมณ์ร้อน ต้องอธิบายเยอะหน่อย ห้องฉุกเฉิน ยาสำรอง เวรเช้าตรวจสอบแล้ว อะดรีนาลีนที่เหลือต้องเติมช่วงบ่าย หลินเสี่ยวที่มาใหม่ยังไม่ชินขั้นตอนเจ็บหน้าอก ถ้าเจอเคสคล้ายกันให้เรียกพยาบาลอาวุโสก่อน