เช้าวันจันทร์ ครูประจำชั้นของต้าเป่าโทรหาเสิ่นหนานซิง
“คุณเฉิน สะดวกมาที่โรงเรียนสักหน่อยไหมคะ”
เสิ่นหนานซิงกำลังจัดเอกสารงานดูแลผู้ป่วยเพื่อสาธารณประโยชน์อยู่ พอได้ยินน้ำเสียงลังเลของครูก็หยุดมือทันที “ต้าเป่าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“ตัวเขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ครูรีบอธิบาย “เป็นเนื้อหาจากวิชาเขียนเรียงความเมื่อสัปดาห์ก่อน ดิฉันว่าคุณน่าจะได้เห็นหน่อยค่ะ”
เสิ่นหนานซิงใจหล่นวูบ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอมาถึงโรงเรียน
ครูประจำชั้นพาเธอไปที่ห้องทำงาน ยื่นกระดาษเรียงความแผ่นหนึ่งให้
ขอบกระดาษยับเล็กน้อย ลายมือเรียบร้อยมาก แต่มีหลายจุดที่เห็นรอยยางลบชัดเจน
หัวข้อเรียงความคือ “ฉันอยากมีบ้านที่เงียบสงบ”
เสิ่นหนานซิงเห็นหัวข้อเมื่อไหร่ คอเหมือนถูกอะไรมาอุดตัน
เธอค่อย ๆ อ่านลงมา
ต้าเป่าเขียนได้ไม่อลังการ
กระทั่งเรียบง่ายมากด้วยซ้ำ
“ฉันอยากมีบ้านที่เงียบสงบ”
“ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่โต และไม่ใช่บ้านที่มีของเล่นเยอะแยะ”
“ฉันหวังว่าตอนเช้าตื่นมา ผู้ใหญ่จะไม่ทะเลาะกัน”
“ฉันหวังว่าเวลาน้องร้องไห้ จะไม่มีใครว่าเขาน่ารำคาญ”