วันที่สาม เซี่ยวเป่าฟื้นตัวเกือบปกติแล้ว
เสิ่นหนานซิงทำตามที่ตกลงไว้ ให้กู้เฉิงอันและคุณแม่กู้มาเยี่ยมเด็ก ๆ
เธอไม่ได้ขัดขวางการเยี่ยม
และไม่ได้จงใจซ่อนตัวเด็ก
แถมยังให้แม่บ้านจ้าวเตรียมน้ำชาและผลไม้ไว้ล่วงหน้า
ทว่าสีหน้าคุณแม่กู้ยังคงตึงเครียดเมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน
เธอเหลือบมองเซี่ยวเป่าที่สวมชุดอยู่บ้านเนื้อนุ่มสะอาด นั่งต่อบล็อกตัวต่อบนพรม ต้าเป่ากำลังอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ เด็กทั้งสองดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่บ้านสกุลกู้มาก ยิ่งทำให้ในใจเธอรู้สึกขมขื่น
"เซี่ยวเป่า กลับบ้านกับคุณย่าเถอะนะ"
เซี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นมองเธอ มือที่ถือบล็อกตัวต่อชะงักไปชั่วขณะ
"ผมอยากอยู่กับแม่ครับ"
สีหน้าคุณแม่กู้พลันมืดครึ้ม
"บ้านแม่ของลูกไม่ใช่บ้านของลูกนะ"
ห้องรับแขกเงียบไปชั่วอึดใจ
ต้าเป่าเงยหน้าขึ้น
เสิ่นหนานซิงวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะน้ำชา น้ำเสียงราบเรียบ
"ที่นี่คือบ้านของพวกเขาค่ะ"
คุณแม่กู้หัวเราะเย็น
"ปากดีจริงนะ เธอน่ะ ตอนหย่ากันเด็กเป็นของเฉิงอัน พอตอนนี้มีเงินก็บอกว่าที่นี่คือบ้านของพวกเขา เสิ่นหนานซิง อย่าคิดว่าแค่ได้บ้านหลังใหญ่ จ้างพี่เลี้ยงมาสองคน แล้วจะพิสูจน์ว่าเธอเหนือกว่าบ้านสกุลกู้ของเราได้นะ"
เสิ่นหนานซิงไม่ได้โกรธ
เธอนั่งลงข้างเด็ก ๆ น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว
"ฉันไม่ได้ต้องการจะพิสูจน์ว่าฉันเหนือกว่าใคร แค่พิสูจน์ว่าฉันดูแลพวกเขาได้ดีพอ"