เช้าวันแรกหลังจากที่เสิ่นหนานซิงออกจากโรงพยาบาล เธอถูกนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่น
มือถือดังขึ้นตอนหกโมงตรง เสียงเรียกเข้าเดิมที่ตั้งไว้ตอนเข้าเวรเช้า เธอแทบจะลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ มือยื่นไปที่โต๊ะข้างเตียง สมองคิดอย่างรวดเร็วถึงของที่ต้องนำไปวันนี้: บัตรพนักงาน นาฬิกาพยาบาล ปากกา หน้ากากสำรอง และบันทึกการพยาบาลที่เมื่อคืนยังเติมไม่เสร็จ
ในวินาทีต่อมา เธอถึงนึกขึ้นได้
เธอไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว
ในห้องเงียบสงบ แสงสว่างสีเทาอมขาวลอดผ่านร่องม่านเข้ามาเล็กน้อย กู้เฉิงอันยังคงหลับอยู่ หายใจสม่ำเสมอ เมื่อคืนเขากลับมาดึกมาก บอกว่าหัวหน้าเรียกประชุมกระทันหัน เอกสารประเมินผลงานเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว เขาอาบน้ำแล้วนอนลง หลับไปอย่างรวดเร็ว
เสิ่นหนานซิงนั่งอยู่ริมเตียง มองจอมือถืออย่างเหม่อลอย
นาฬิกาปลุกยังดังอยู่
เธอยื่นมือไปปิด หน้าจอกลับไปที่หน้าโฮม ภาพหน้าจอที่เคยมีตารางเวรอยู่นั้นไร้ความหมายแล้ว เธอเปิดอัลบั้มรูป ในนั้นยังมีตารางเวรของแผนกเดือนนี้ ชื่อของเธอเรียงอยู่ช่วงครึ่งเดือนแรก หลังจากนั้นก็ว่างเปล่า