หลังจากออกจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ เสิ่นหนานซิงไม่ได้กลับห้องเช่าทันที
เธอเดินช้าๆ ไปตามทางเท้า ในกระเป๋าถือมีใบหย่าที่เพิ่งได้รับมา เหมือนกับมีก้อนหินเล็กๆ แต่หนักอึ้งวางอยู่ แสงแดดอบอุ่น ใบไม้ของต้นเพลนทริมถูกแสงส่องเป็นประกาย ผู้คนเดินสวนกันอย่างเร่งรีบ ทุกคนต่างมีจุดหมายของตัวเอง
ทันใดนั้นเธอกลับไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหน
เธอไม่ใช่ภรรยาของกู้เฉิงอันอีกต่อไปแล้ว
บ้านหลังนั้นไม่ได้เป็นของเธอ
ลูกสองคนใช้ชีวิตอยู่กับพ่อชั่วคราว
เธอมีเงินชดเชยสองแสน มีห้องเช่าเล็กๆ มีรายได้จากงานดูแลผู้ป่วยที่ยังไม่แน่นอน และมีข้อตกลงสิทธิ์การเยี่ยมเยียนที่เขียนไว้อย่างละเอียด
ฟังดูแล้ว เธอไม่ได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป
แต่วินาทีนี้ เสิ่นหนานซิงยืนอยู่ริมทางเดิน ก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองถูกผลักตกจากเส้นทางชีวิตเดิม
โทรศัพท์ดังขึ้นครั้งหนึ่ง เป็นข้อความที่กู้เฉิงอันส่งมา:
ผมกลับโรงพยาบาลก่อนนะครับ เย็นนี้ผมจะไปรับลูกเอง
เสิ่นหนานซิงมองดูแล้วไม่ได้ตอบกลับ
บ่ายวันนี้เธอต้องไปรับลูกมาทานข้าว นี่เป็นเวลาที่กำหนดไว้ในข้อตกลงแล้ว การเยี่ยมครั้งแรกหลังหย่า เธอสั่งหม้อไฟเล็กที่ลูกชอบไว้ล่วงหน้า และเตรียมผลไม้กับเค้กชิ้นเล็กไว้ในห้องเช่า
เธอคิดว่าตัวเองจะโล่งใจเมื่อทุกอย่างจบลง
แต่พอจบลงจริงๆ ความรู้สึกแรกที่พุ่งขึ้นมากลับไม่ใช่ความโล่งใจ แต่เป็นความว่างเปล่า
ความเงียบงันหลังจากถูกคว้านออก
เธอเดินผ่านแยกหนึ่ง เห็นร้านขายลอตเตอรี่อยู่ริมถนน