เสิ่นหนานซิงคั่นสลากใบนั้นไว้ในสมุดบันทึก แล้วก็ไม่ได้หยิบออกมาดูอีกเลย
วันหย่านั้นยาวนานมาก ยาวจนเมื่อเธอนึกย้อนกลับไปทีหลัง จำได้เพียงลมที่หน้าเขตปกครอง รอยกรามที่เกร็งเล็กน้อยของกู้เฉิงอันตอนก้มหน้าเซ็นชื่อ และคำพูดติดตลกของเจ้าของร้านสลากที่ว่า “ขอให้ถูกใจใหญ่เลย”
หลังจากวันนั้น ชีวิตของเธอก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยเพราะสลากแผ่นบางเฉียบเพียงใบเดียว
เธอยังคงอาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ นั้น ตื่นเช้ามาก็หยิบโทรศัพท์ดูว่ามีงานดูแลผู้ป่วยหรือไม่ ตอนกลางวันไปตลาดสดซื้อผักสดลดราคาและหมูบด ตกเย็นก็เปิดสมุดบัญชี จดรายจ่ายทีละรายการ
ค่าเช่าบ้านเท่าไหร่ ค่าน้ำค่าไฟเท่าไหร่ ค่าเดินทางเท่าไหร่ ลูกๆ มาเยี่ยมช่วงสุดสัปดาห์ต้องซื้อผลไม้อะไรบ้าง