กู้เฉิงอันกลับเข้าบ้านตอนเจ็ดโมงยี่สิบของเช้าวันนั้น
เขาสวมโค้ทสีเข้ม ปกเสื้อเชิ้ตเปิดออกเล็กน้อย นัยน์ตาหลังแว่นแดงก่ำ ส่วนเสิ่นหนานซิงกำลังยกก๋วยเตี๋ยวมาวางบนโต๊ะ ได้ยินเสียงเปิดประตู ก็หันไปมอง “กลับมาแล้วเหรอ”
“อืม” กู้เฉิงอันเปลี่ยนรองเท้า เสียงเบามาก “เมื่อคืนมีผ่าตัดด่วนเพิ่มกะทันหัน”
เสิ่นหนานซิงพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก ความเหนื่อยยากในโรงพยาบาล เธอเข้าใจดีกว่าใคร ชีวิตเวรดึกของหมอไม่ได้สบายกว่าพยาบาลเลย โดยเฉพาะแผนกศัลยกรรมที่กู้เฉิงอันอยู่ ผ่าตัดยืดเยื้อทีหลายชั่วโมง พอลงจากเตียงผ่าตัดทั้งร่างก็เหมือนถูกดูดจนหมดแรง
เข้าใจก็จริง แต่เธอก็ยังหวังให้เขามองเห็นเธอบ้าง
“เส้นอยู่ในหม้อ ตักเองนะ” เธอบอก “ฉันไปปลุกลูกก่อน”
กู้เฉิงอันล้างมือ เดินเข้าครัว ถามเรื่อยๆ “อีหมิงวันนี้มีสอบคณิตไม่ใช่เหรอ”
“อื้ม เมื่อคืนทำการบ้านถึงห้าทุ่มครึ่ง” เสิ่นหนานซิงเก็บชุดนักเรียนของลูกชายคนเล็กจากระเบียง คลำปลายแขนเสื้อ ยังชื้นๆ อยู่ “วันนี้คุณเข้าโรงพยาบาลกี่โมง”
“ต้องถึงแผนกก่อนแปดโมงครึ่ง หัวหน้าตรวจคนไข้”
เสิ่นหนานซิงหยุดชะงัก “แล้วอุปกรณ์งานประดิษฐ์ของโรงเรียนเซี่ยวเป่า ระหว่างทางคุณแวะซื้อให้หน่อยได้ไหม เมื่อวานครูส่งประกาศมา ขอกระดาษสีกับกาวแท่ง”
กู้เฉิงอันขมวดคิ้ว เหมือนกำลังจัดเวลาในหัวอย่างรวดเร็ว “ฉันไม่ทัน ให้แม่ซื้อเถอะ”
“แม่บอกว่าปวดเอวเมื่อวาน วันนี้ไม่แน่ว่าจะออกไป”
“งั้นเธอซื้อตอนเลิกงาน” เขาพูดจบถึงนึกได้ว่าเธอเพิ่งออกเวร จึงเสริมอีกประโยค “หรือสั่งให้คนวิ่งมาส่งทางเน็ตก็ได้”
เสิ่นหนานซิงวางชุดนักเรียนลงบนพนักเก้าอี้ ไม่พูดอะไรอีก
บนโต๊ะอาหาร ต้าเป่าก้มหน้ากินเส้น เซี่ยวเป่านั่งบนเก้าอี้เด็ก งอแงไม่ยอมดื่มนม กู้เฉิงอันนั่งข้างๆ ดูโทรศัพท์ ข้อความในกลุ่มโรงพยาบาลเด้งไม่หยุด นิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนผ่านหน้าจอ หว่างคิ้วไม่เคยคลายออก
“ป๊า วันนี้ป๊ามารับผมไหม” จู่ๆ เซี่ยวเป่าก็ถาม
กู้เฉิงอันชะงัก เงยหน้ามองเขา “วันนี้ป๊ามีตรวจคนไข้ คงไปไม่ได้”
“แล้วมามี๊ล่ะ”
เสิ่นหนานซิงกำลังจะตอบ มือถือก็เด้งข้อความจากหัวหน้าพยาบาล บ่ายสองโมงประชุมด่วน ทุกคนมาให้ได้มากที่สุด
เธอจ้องข้อความนั้นสองวินาที แล้วยิ้มตอบเซี่ยวเป่า “เดี๋ยวมามี๊หาทางนะ”
ในที่สุดกู้เฉิงอันก็ละสายตาจากมือถือ “เธอไม่ใช่เพิ่งออกเวรกลางคืนเหรอ บ่ายยังต้องไปอีก”
“หัวหน้าพยาบาลแจ้งกะทันหัน”
“แผนกเธอเป็นงี้ตลอดเลย” กู้เฉิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าพร้อมความรำคาญ “ไม่ให้คนพักผ่อนเลยรึไง”
ใจของเสิ่นหนานซิงกระตุกวูบ คิดว่าเขาจะรู้สึกสงสารเธอบ้าง แต่พริบตาถัดมาเขาก็ก้มหน้ามองมือถือต่อ “ถ้าเธอไปรับลูกไม่ได้ก็บอกแม่ไว้ก่อน อย่ามาวุ่นวายกะทันหัน”
ความคาดหวังเล็กๆ นั้นก็ดับวูบลงทันที
หลังอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนในบ้านเหมือนถูกเวลาไล่ตามให้ออกไปข้างนอก เสิ่นหนานซิงสวมเสื้อคลุมให้เซี่ยวเป่า กู้เฉิงอันส่งกระเป๋านักเรียนของต้าเป่าให้เขา โทรศัพท์จากแม่สามีก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสิ่นหนานซิงเหลือบดูชื่อผู้โทรเข้า แล้วกดปิดเสียงก่อน
กู้เฉิงอันสังเกตเห็น “ทำไมไม่รับ”
“เดี๋ยวรับ ส่งลูกก่อน”
กู้เฉิงอันไม่พูดอะไรอีก พวกเขาลงบันไดไปพร้อมกัน แต่แยกเป็นสองทิศทางตรงประตูหมู่บ้าน กู้เฉิงอันไปสถานีรถไฟฟ้าเพื่อต่อไปโรงพยาบาล ส่วนเสิ่นหนานซิงไปส่งเซี่ยวเป่าที่โรงเรียนอนุบาลก่อน จากนั้นค่อยไปส่งต้าเป่าถึงหน้าโรงเรียน สุดท้ายต้องรีบกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนบ่ายก็ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อเข้าประชุมต่อ
สองคนทำงานที่โรงพยาบาลระดับสามเหมือนกัน ฟังดูเหมือนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่
แต่บ่อยครั้งกว่านั้น พวกเขาก็เป็นเพียงตารางเวรสองฉบับที่อยู่ใต้หลังคาเดียวกัน
เก้าโมงกว่า เสิ่นหนานซิงอยู่บนรถเมล์ โคลงเคลงไปมา แสงแดดนอกหน้าต่างจ้าแสบตา เธอพิงกระจก ง่วงจนหัวสัปหงกหลายครั้ง ในมือถือ กู้เฉิงอันส่งข้อความมา “คืนนี้ฉันอาจไม่กลับไปกินข้าว”
เธอตอบกลับไปว่า “โอเค”
เนิ่นนานผ่านไป เธอลบประโยคที่พิมพ์ค้างไว้ในช่องข้อความ “ฉันเองก็เหนื่อยมากเหมือนกัน” ทิ้งไป