บ่ายวันนั้นหลังจากลงนามในสัญญาไกล่เกลี่ย เสิ่นหนานซิงไม่ได้ไปรับเด็กๆ ทันที
เธอไปที่สำนักงานกฎหมายก่อน
ทนายเฉิงจัดเรียงสำเนาสัญญาไกล่เกลี่ย เอกสารแจ้งผลบังคับใช้ และตารางการเยี่ยมเข้าแฟ้มใสทีละแผ่น
“เอกสารนี้คุณเก็บไว้” ทนายเฉิงยื่นแฟ้มให้เธอ “หากภายหลังคุณกู้ไม่ปฏิบัติตามสัญญา หรือเกิดข้อโต้แย้งระหว่างการเยี่ยม ก็ใช้เป็นหลักฐานได้”
เสิ่นหนานซิงรับแฟ้มเอกสารมา
กระดาษไม่ได้หนัก
แต่พอเธอถือไว้ในมือ นิ้วกลับรู้สึกเมื่อยล้าจางๆ
นับจากวันที่หย่าร้างจนถึงวันนี้ เธอรอคอยวันนี้มานานเกินไป
นานจนบางครั้งเธอไม่กล้าคิดลึกในยามดึก
เธอกลัวว่าหากคิดขึ้นมา จะถูกความรู้สึกไร้หนทางกดทับจนหายใจไม่ออก
ตอนนั้นเธอไม่มีรายได้ที่มั่นคง ไม่มีบ้าน มีเพียงเงินชดเชยหย่า 200,000 หยวน
เด็กสองคนอยู่กับกู้เฉิงอัน
บ้านเป็นของฝ่ายชาย
ทุกคนในบ้านสกุลกู้เห็นว่าเป็นเรื่องสมควร
แม้แต่พ่อแม่ของเธอเองยังรู้สึกว่าเธอไม่ควรโวยวาย ไม่ควรหย่า ไม่ควรทำให้ชีวิตดีๆ พังทลาย
แต่ตอนนี้ เอกสารเขียนไว้ชัดเจนว่า
ต้าเป่ากู้ยี่หมิงและเซี่ยวเป่ากู้ยี่เฉินอยู่ในการดูแลโดยตรงของเสิ่นหนานซิง
กู้เฉิงอันมีสิทธิ์เยี่ยมตามกำหนด
ในที่สุดเธอก็ไม่ใช่แม่ที่ได้ยินเสียงลูกผ่านโทรศัพท์เท่านั้น
เธอคือคนที่เด็กทั้งสองจะได้เห็นทุกเช้าที่ตื่นมา