เมื่อรถขับเข้าสู่เขตที่พักของเสิ่นหนานซิง ฟ้าก็มืดแล้ว
ไฟถนนในหมู่บ้านสว่างขึ้นทีละดวง เงาไม้ทอดตัวบนถนนที่สะอาด สายลมพัดพาไออุ่นของคืนฤดูร้อนมาด้วย
เซี่ยวเป่านอนแนบกระจกรถ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนมองไม่หวาดไม่ไหว
“แม่ครับ ต่อไปนี้ผมจะอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ”
“จริงสิ”
“อยู่ได้ทุกวันเลยเหรอ”
“อยู่ได้ทุกวัน”
“ไดโนเสาร์ของผมก็อยู่ได้เหรอ”
เสิ่นหนานซิงกลั้นขำเอาไว้
“มันมีที่ของตัวเองแล้วนะ”
เซี่ยวเป่าก้มลงจูบไดโนเสาร์ในอ้อมกอดทันที
“ได้ยินไหม เธอก็มีบ้านแล้วนะ”
ต้าเป่านั่งอยู่อีกฝั่ง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ร้องเจื้อยแจ้วเหมือนเซี่ยวเป่า แต่นิ้วมือกลับลูบสายกระเป๋านักเรียนเบา ๆ อยู่ตลอด
เสิ่นหนานซิงรู้ดีว่าเขากำลังยืนยันว่านี่ไม่ใช่การมาเยี่ยมชั่วคราว
ไม่ใช่ค้างคืนเดียวแล้วต้องกลับไป
แต่เป็นการย้ายบ้านจริง ๆ
เมื่อรถจอดสนิท แม่บ้านจ้าวและคุณป้าหลิวก็รออยู่ที่ชั้นล่างแล้ว
แม่บ้านจ้าวยิ้มเดินเข้ามาต้อนรับ
“ต้าเป่าเซี่ยวเป่ากลับมาแล้ว”
เซี่ยวเป่าเคยมาหลายครั้ง รู้จักเธอแล้ว
เขาร้องเรียกเสียงสดใสว่า “คุณย่าจ้าว!”
แม่บ้านจ้าวดีใจจนตาหยีทันที
“อ้อ จ้าวย่าตุ๋นซี่โครงหมูตุ๋นมะเขือเทศนุ่ม ๆ ไว้ให้คืนนี้แน่ะ”
เซี่ยวเป่ามองไปที่เสิ่นหนานซิงทันที
“แม่ครับ อันนี้ผมชอบนะ”
“อื้ม ทำให้หนูโดยเฉพาะเลย”
คุณป้าหลิวรับกระเป๋าเดินทาง
ต้าเป่ารีบยื่นมือไปรับ “ป้าครับ ผมถือเองใบหนึ่ง”
คุณป้าหลิวยิ้มให้
“หนูถือกระเป๋านักเรียนอันเบานั่นเถอะ ของหนักปล่อยให้ป้าเอง ต่อจากนี้ไปที่บ้านไม่ต้องแย่งกันแบกเองทุกเรื่องหรอกนะ”