เซี่ยวเป่าเริ่มมีไข้ตอนกลางดึก
ตีหนึ่งกว่า ๆ กู้เฉิงอันถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่น
คุณแม่กู้ยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าตื่นตระหนก
“เซี่ยวเป่าดูเหมือนจะไข้ขึ้น”
กู้เฉิงอันลุกขึ้นทันที
ในห้องเด็ก เซี่ยวเป่าแก้มแดงก่ำ ซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ปากก็เอาแต่เรียกหาแม่
ต้าเป่าก็ตื่นแล้ว ยืนอยู่ข้างเตียง หน้าซีดเผือด
“พ่อ เขาตัวร้อนมาก”
กู้เฉิงอันเอามือแตะหน้าผากเซี่ยวเป่า ใจหายวาบ
อุณหภูมิไม่ต่ำเลย
เขาไปหยิบปรอทวัดไข้
คุณแม่กู้ยืนลนลานอยู่ข้าง ๆ
“สงสัยจะโดนลมตอนกลางคืนรึเปล่า แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้ไปบ้านเสิ่นหนานซิงบ่อย วิ่งไปวิ่งมาง่ายต่อการป่วย”
ต้าเป่าเงยหน้าขึ้นทันที “ไม่ใช่บ้านแม่นะ”
คุณแม่กู้ร้อนใจจนเสียงเปลี่ยน “ยังจะปกป้องเธออีก!”
กู้เฉิงอันขมวดคิ้วแน่น “แม่ ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย”
อุณหภูมิ 39.2 องศา
กู้เฉิงอันถึงจะเป็นหมอ แต่พอถึงคราวลูกตัวเองไข้ขึ้นสูงกลางดึก ก็ยังอดใจเต้นแรงไม่ได้
เขาตรวจคอเซี่ยวเป่า ฟังเสียงหายใจ แล้วถามต้าเป่าว่าตอนกลางคืนมีไอหรืออาเจียนไหม