กู้เฉิงอันกลับถึงบ้าน บ้านเงียบจนรู้สึกแปลกไป
เมื่อก่อนช่วงเวลานี้ ในห้องนั่งเล่นจะมีเสียงเสมอ
เซี่ยวเป่าอาจจะนั่งเข็นรถบนพรม ล้อกลิ้งไปบนพื้น ทำให้เกิดเสียงเล็ก ๆ
ต้าเป่าอาจจะนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะอาหาร ดินสอขีดไปบนกระดาษ บางครั้งก็ถามโจทย์ด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
คุณแม่กู้จะเดินไปมาระหว่างครัวกับห้องนั่งเล่น เก็บชามไปพลางบ่นเด็ก ๆ ไม่เชื่อฟังไปพลาง
หลินซืออวี่บางครั้งก็รำคาญเสียง ปิดประตูห้องนอน
เสียงพวกนั้นเคยทำให้เขารำคาญ
ทำให้เขารู้สึกว่าบ้านวุ่นวาย กลับมาแล้วก็ไม่สงบ
แต่วันนี้ เสียงพวกนั้นจู่ ๆ ก็หายไปหมด
ห้องนั่งเล่นโล่งว่างเปล่า
บนพรมไม่มีบล็อกตัวต่อ
บนโต๊ะอาหารไม่มีสมุดการบ้าน
แก้วน้ำประจำตัวของเซี่ยวเป่าก็ไม่อยู่แล้ว
กู้เฉิงอันยืนอยู่ที่ชานประตู ไม่ยอมเปลี่ยนรองเท้าอยู่นาน
คุณแม่กู้ออกมาจากห้องเด็ก ตาแดงก่ำ
ในมือถือถุงเท้าข้างหนึ่งของเซี่ยวเป่าที่ลืมไว้
“แม้แต่ถุงเท้านี้ก็ไม่เอาด้วย”
กู้เฉิงอันเหลียวมอง
เป็นถุงเท้าสีฟ้าอ่อนเล็ก ๆ ข้างหนึ่ง ตรงฝ่าเท้าถลอกจนเกือบจะขึ้นขุย
เขามองห้องเด็กที่ว่างเปล่า เอ่ยเสียงเบา “พรุ่งนี้เอาไปส่งด้วยกัน”