เช้าวันรุ่งขึ้น คุณแม่สามีก็รู้เรื่องจนได้
กู้เฉิงอันพูดบนโต๊ะอาหารว่า “วันนี้หนานซิงจะไปเซ็นสัญญาที่โรงพยาบาลนะครับ”
คุณแม่สามีกำลังปอกไข่ให้เซี่ยวเป่า มือชะงักไปทันที “จะเซ็นจริง ๆ เหรอ”
เสิ่นหนานซิงไม่เงยหน้า “ค่ะ”
“แปดหมื่นก็เอาแปดหมื่นเลยหรือ” น้ำเสียงคุณแม่สามีแฝงความไม่พอใจชัดเจน “ขอเพิ่มอีกไม่ได้หน่อยเหรอ อุตส่าห์ทำงานมาตั้งสิบสองปีนะ”
เสิ่นหนานซิงหยิบแก้วน้ำของเซี่ยวเป่าขึ้นมา พลางตอบเรียบ ๆ “โรงพยาบาลไม่ตกลงค่ะ”
“ถึงงั้นก็อย่าให้พวกนั้นได้เปรียบนักสิ” คุณแม่สามีพูดจบก็หันไปมองกู้เฉิงอันแวบหนึ่ง “แต่อย่าให้เรื่องมันดูน่าเกลียดไปก็พอ ช่วงนี้เฉิงอันกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ”
มือของเสิ่นหนานซิงค้างนิ่งกลางอากาศ
ประโยคนี้เธอได้ยินมาหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่ได้ยิน หัวใจก็ยังคงเจ็บยิบ