การเปิดอกคุยกันจริง ๆ เกิดขึ้นในคืนวันที่สาม
กำหนดเส้นตายที่โรงพยาบาลให้มาตอบกลับมาถึงแล้ว อาจารย์ฝ่ายบุคคลส่งข้อความมาตอนบ่าย ถ้อยคำสุภาพ แต่ก็เตือนเธอว่าหากวันนั้นไม่สามารถยืนยันได้ แผนการในขั้นต่อไปอาจต้องประเมินใหม่ เสิ่นหนานซิงมองข้อความนั้นอยู่นานโดยไม่ตอบกลับ
เธอกล่อมลูกทั้งสองให้หลับแล้ว ถือเอกสารข้อตกลงมานั่งที่ห้องนั่งเล่น
กู้เฉิงอันเพิ่งออกจากห้องหนังสือ ในมือยังถือเอกสารประเมินผลงานอยู่ เขาเห็นแฟ้มบนโต๊ะก็ชะงักฝีเท้า
“จะตัดสินใจแล้วเหรอ”
เสิ่นหนานซิงเงยหน้าขึ้นมองเขา “อืม”
คุณแม่สามีหลับไปแล้ว ในห้องนั่งเล่นมีเพียงพวกเขาสองคน ทีวีไม่ได้เปิด นอกหน้าต่างมีไฟหน้ารถสาดผ่านเป็นครั้งคราว เสิ่นหนานซิงพลันรู้สึกว่า นี่อาจเป็นครั้งหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่พวกเขาได้พูดคุยกันจริง ๆ นับตั้งแต่แต่งงาน ไม่มีเสียงลูกร้อง ไม่มีแม่สามีแทรก ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดัง แต่ระหว่างพวกเขากลับเหมือนมีกระจกใส่มองไม่เห็นคั่นอยู่