“ดี ก็ดีเหมือนกัน” สีหน้าของเหลยหงผ่อนคลายลง ขอแค่ตระกูลเสิ่นมีลูกสาวคนนี้เพียงคนเดียว ผู้มีพระคุณจะเป็นใครก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาพูดแล้ว! ตอนนี้ยังมีเหลนชายอีกคน ไม่เชื่อหรอกว่าคุณปู่จะไม่ใจอ่อน!
“คุณป้าคะ ในเมื่อถอนหมั้นกันแล้ว ของแทนใจตอนหมั้นก็ควรคืนให้ฉันได้แล้วใช่ไหมคะ ของหมั้นที่คุณป้าส่งมา พวกเราก็เอามาคืนให้ครบแล้วค่ะ”
ของแทนใจตอนหมั้นของหานหนิงคือตะกร้าใบเล็กที่ทำจากเมล็ดพีช ด้านในสลักตัวอักษร ‘หนิว’ ไว้เบี้ยว ๆ ของชิ้นนี้ไม่ได้มีราคาอะไร แต่เป็นของที่พ่อทิ้งไว้ให้เธอ
เหลยหงตบมือหานหนิงเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “หนิงหนิง คืออย่างนี้นะ ป้าชอบตะกร้าใบเล็กนั่นมาก หนูดูสิ...” ของแทนใจถูกส่งไปถึงมือคุณปู่ตั้งนานแล้ว เพราะตะกร้าเมล็ดพีชใบนั้น คุณปู่ถึงได้ยอมให้เธอพาครอบครัวกลับไปฉลองปีใหม่ที่จิงซือ ตะกร้าใบนั้นคืออนาคตของลูกชาย เหลยหงจะยอมคืนได้อย่างไร
“คุณป้าคะ ตะกร้าใบนั้นเป็นสิ่งเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉัน...” คำว่า ‘สิ่งเดียว’ นั้นไม่เป็นความจริงสักนิด ในห้องของคุณย่ามีตะกร้าใบเล็กแบบนี้อยู่เต็มตะกร้าใหญ่ หานหนิงลูบเชือกสีแดงบนข้อมือ สายฟ้าเส้นนี้ต่างหากที่เป็นสิ่งเดียว
“ห้าร้อยหยวน พ่อของหนูคงห่วงสุขภาพของหนูมากกว่า เงินห้าร้อยหยวนนี้เอาไปบำรุงร่างกายเถอะ”
หานหนิงประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเหลยหงถึงยอมจ่ายเงินมากขนาดนี้เพื่อซื้อของชิ้นเล็ก ๆ ที่ไร้ราคา เดิมทีเธอไม่อยากให้ตระกูลลู่ได้ประโยชน์ แต่ตอนนี้น่ะหรือ ขาย! ต้องขาย! แถมขึ้นราคาด้วย!
“แต่ถ้าคุณย่าเห็นว่าฉันไม่ได้เอาตะกร้าใบนั้นกลับไปด้วย ท่านต้องโกรธแน่ค่ะ คนแก่พอโกรธแล้วก็ป่วยได้ง่าย”
“หนึ่งพันหยวน หนิงหนิงเป็นเด็กกตัญญูขนาดนี้ ฉันก็ทนปล่อยให้ท่านป่วยไม่ได้หรอก”
“ในเมื่อคุณป้าชอบขนาดนั้น งั้นก็ได้ค่ะ ตะกร้าใบนั้นเป็นของคุณป้า หนึ่งพันห้าร้อยหยวน คุณป้าจะจ่ายให้หมดตอนนี้เลยไหมคะ” ความหมายของเหลยหงคือจ่ายทั้งหมดหนึ่งพันหยวน ส่วนหานหนิงคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ บวกเลขได้ชัดเจนไม่มีผิดพลาด
“จ่ายให้หมดตอนนี้เลย!” เหลยหงกัดฟันพูด