อาจเป็นเพราะซงซีแต่งตัวเรียบง่าย หรือไม่ก็เพราะหวังหงพูดเก่งเป็นพิเศษ
ทุกครั้งที่มีลูกค้าถามอย่างสนใจว่าแม่ไก่ตัวนี้เลี้ยงในบ้านหรือไม่ หวังหงก็มักคว้าโอกาสไว้ แล้วแนะนำสินค้าเสียยกใหญ่
“ไก่พวกนี้ไม่ใช่ไก่ที่เอาอาหารสัตว์มาเร่งให้อ้วนหรอกนะ”
“พวกนี้เป็นไก่บ้านที่ชาวไร่ชาวนาลี้ยงกันเอง เนื้อนุ่มรสชาติดีเชียวล่ะ”
“ซื้อกลับไปลองกินสักครั้งก็รู้แล้ว ถ้าไม่อร่อยค่อยกลับมาหาฉันก็ได้”
“...”
ซงซีได้ยินคำพูดทำนองนี้แล้วรู้สึกแปลกใหม่มาก เธอไม่เข้าใจว่าไก่เหมือนกันจะมีอะไรแตกต่างกันได้อีก
พริบตาเดียว แม่ไก่ตัวที่สามก็ถูกขายออกไป หวังหงหยิบเงิน 310 หยวนที่สแกนเข้ามือถือแล้วมาส่งให้ซงซี
ซงซีกล่าวขอบคุณพลางรับเงินมา ด้วยความสงสัยจึงถามออกไปว่า “ป้าหวัง เมื่อกี้ได้ยินป้าบอกว่าไก่เลี้ยงในบ้านมีเคล็ดลับอะไรหรือคะ?”
หวังหงเห็นว่าเด็กสาวจากภูเขาคนนี้ไร้เดียงสา จึงอธิบายให้อย่างตั้งใจ “ทุกวันนี้สัตว์ปีกที่คนในเมืองกินกัน มีอย่างไหนบ้างที่ไม่ใช่เลี้ยงในฟาร์ม ใช้อาหารสัตว์เร่งให้โตจนจับขายได้ภายในเดือนสองเดือน?”
“จะเอาไปเทียบกับไก่ที่เลี้ยงในบ้าน กินแต่ธัญพืชจนโตได้อย่างไร ราคาย่อมต่างกันอยู่แล้ว”
“ไก่บ้านของเธอขายได้ตั้งชั่งละ 35 หยวน ส่วนไก่ฟาร์มนั่นอย่างมากก็ชั่งละ 6-7 หยวนเท่านั้น”
ซงซีอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “ต่างกันมากขนาดนี้เลยหรือคะ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ทุกวันนี้ถ้าเป็นของป่าล้วน ของธรรมชาติล้วน หรือปลูกเลี้ยงกันเองในบ้าน ก็ขายแพงกว่าของที่เลี้ยงในฟาร์มหรือผักที่ปลูกในโรงเรือนทั้งนั้น”