หัวใจของหลินอวิ้นเนียงพลันจมดิ่ง ความทรงจำที่ถูกกาลเวลาฝังกลบไว้ บัดนี้หลั่งไหลกลับเข้ามาในใจราวกับคลื่นถาโถม
เมื่อสิบกว่าปีก่อน นางเคยติดตามครอบครัวอพยพลงใต้เพื่อหนีภัยแล้ง
ระหว่างทางลงใต้ แม่เลี้ยงฉวยจังหวะที่พี่ชายคนโตออกไปหาอาหารและน้ำ หันกลับมาขายนางให้พวกค้ามนุษย์!
ความทุกข์ที่ต้องเผชิญตลอดเส้นทางนั้น แม้กระทั่งตอนนี้เมื่อนึกถึง หัวใจนางก็ยังสั่นไหว
โชคดีที่นางฉลาดพอจะฉวยโอกาสช่วงที่พวกค้ามนุษย์ทะเลาะกันหลบหนีเข้าป่าใหญ่กลางทาง ภายหลังซ่งฉางชิ่งซึ่งขึ้นเขาไปล่าสัตว์พบเข้า จึงรับนางไว้ และทั้งคู่ก็แต่งงานกัน
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็ผุดลุกขึ้นนั่ง น้ำเสียงพลันสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฟังดูสะดุดหูเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด
“ทำไมถึงพูดเรื่องจากบ้านเกิดไปไกลล่ะ? คนจากบ้านเกิดไปอยู่ที่อื่นย่อมลำบาก ข้าเคยหนีภัยแล้งมากับตัว ชีวิตตอนนั้นทุกข์ยากเพียงใด ข้ารู้ดีกว่าใคร ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังบาดเจ็บอยู่ เราจะเดินทางกันอย่างไร?”
นางเอื้อมมือไปกุมมือสามีโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงแฝงแววปลอบโยน “ท่านพ่อของลูก นั่นเป็นแค่ฝันร้าย ในความเป็นจริงจะไม่มีวันเกิดขึ้นหรอก!”
“ตอนนี้แม้พวกเราจะแยกบ้านออกมาแล้ว แต่หัวหน้าตระกูลก็ยุติธรรม หากมีเรื่องอะไรเขาย่อมออกหน้าตัดสินให้ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกคนก็ยังคอยช่วยเหลือกัน
“ถ้าออกไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ท่านยังบาดเจ็บอยู่ แค่เดินทางไปข้างนอกก็ต้องใช้เงินแล้ว พวกเราจะมีทุนที่ไหนไปไกลถึงต่างถิ่น?”