ทางซงซีเพิ่งจัดการทุกอย่างเสร็จ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากนอกกระท่อมมุงหญ้า
ไม่นาน หลินสือก็พาซงจู้จื่อมาถึง
ทั้งสามช่วยกันยกซงฉางชิ่งที่มีไข้สูงขึ้นไปบนเกวียนวัว
เห็นหลินสือกำลังจะตามขึ้นไป ซงซีจึงรีบห้ามนางไว้ “ท่านแม่ กระท่อมมุงหญ้าหลังนี้ขาดคนดูแลไม่ได้ ท่านอยู่บ้านเถิด ทางท่านพ่อมีข้าจัดการเอง”
หลินสือเม้มริมฝีปาก ความคิดมากมายอัดแน่นอยู่ในใจ สุดท้ายกลับทำได้เพียงถอนใจแล้วเอ่ยว่า “ระหว่างทางระวังตัวด้วย”
นางไม่มีความสามารถมากนัก สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือดูแลที่พักพิงแห่งนี้ให้ดี เพื่อพ่อกับลูกสาว
เกวียนวัวออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าไปทางอำเภอ
คนจากบ้านเดิมของตระกูลซ่งคอยจับตาความเคลื่อนไหวทางนี้อยู่ตลอด เมื่อซงซิ่วลานเห็นซงซีพาพี่รองเข้าอำเภออีกครั้ง ดวงตาก็กลอกไปมา ก่อนจะหันกลับไปหาอู๋สือ
“ท่านแม่ นังเด็กนั่นพาพี่รองเข้าเมืองไปอีกแล้ว”
อู๋สือคลึงอกไปพลาง ครางฮึดฮัดด่าทอไปพลาง “อย่ามาพูดเรื่องนังอกตัญญูให้ข้าฟัง นางตัดขาดกับข้าไปแล้ว จะเป็นจะตายก็ไม่เกี่ยวกับข้า”
“ท่านแม่ไม่ลองคิดดูหรือว่านางเอาเงินที่ไหนเข้าอำเภอ บางทีอาจซ่อนเงินส่วนตัวไว้ก็ได้”
อู๋สือได้ยินดังนั้นก็ผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที แต่คงขยับแรงเกินไปจนกระทบแขนซ้ายที่เพิ่งหายดี ความโกรธพลุ่งพล่านจึงถูกความเจ็บที่แขนดึงกลับสู่ความเป็นจริง
เมื่อนึกถึงแววตาราวกับจะกินคนของนังเด็กนั่น นางก็รู้ว่าหากพุ่งเข้าไปตอนนี้คงไม่ได้เรื่องดีแน่