พนักงานร้านคิดเอาเองถึงที่มาของซงซี
พอเดาได้คร่าว ๆ ว่าอีกฝ่ายคงมาจากครอบครัวยากจน จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
เห็นเพียงเธอหันไปหยิบกล่องเล็ก ๆ หลายกล่องจากตู้โชว์ใสด้านหลัง ก่อนจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดว่า “ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ก่อนนะ เธอลองเอายาพวกนี้กลับไปใช้ดู”
“ขวดนี้คือยาโพวิโดนไอโอดีน ใช้ฆ่าเชื้อและลดการอักเสบบริเวณแผล หลังฆ่าเชื้อด้วยยาโพวิโดนไอโอดีนแล้ว ให้ทาขี้ผึ้งอีริโทรมัยซินลงบนแผล ตัวนี้ก็ช่วยลดการอักเสบได้เหมือนกัน”
“แล้วก็เอายาแก้อักเสบไปอีกกล่อง กินเซฟาโลสปอรินครั้งละ 1 เม็ด เช้าเย็น ลองกินดูก่อน 2 วัน ถ้าไข้ยังไม่ลด แนะนำให้ไปโรงพยาบาลนะ เรื่องชีวิตคนรอไม่ได้ จะปล่อยให้ชักช้าไม่ได้เด็ดขาด”
ซงซีไม่เข้าใจเสียทีเดียวว่ายาโพวิโดนไอโอดีน ขี้ผึ้งอีริโทรมัยซิน และเซฟาโลสปอรินคืออะไร เธอเห็นเพียงตัวอักษรบนกล่องมีบางส่วนขาดหายไป
แต่ถึงตัวอักษรพวกนั้นจะดูแปลกประหลาด เธอก็เพ่งมองกล่องยาไปพลาง ฟังพนักงานอธิบายไปพลาง จนอ่านตัวอักษรเหล่านั้นได้ครบ
สิ่งของที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเหล่านี้ อาจเป็นยาดีที่ช่วยรักษาพ่อได้
เธอเผลอยื่นมือจะรับกล่องแปลก ๆ เหล่านั้น แต่พนักงานกลับเก็บไปเสียก่อนอีกครั้ง “ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ก่อนนะ”
ซงซีชักมือกลับอย่างเก้อเขิน แล้วเดินตามอีกฝ่ายไปที่เคาน์เตอร์อย่างว่าง่าย
หลังเสียงติ๊ดดังขึ้นสามครั้ง พนักงานก็หยิบถุงพลาสติกมาใส่ยาสามกล่อง พลางบอกเธอว่า “ทั้งหมด 27 หยวน”
ซงซีถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว รีบล้วงถุงเงินใบเล็กที่พกติดตัว แล้วหยิบธนบัตรสองสามใบออกมาตามความทรงจำก่อนยื่นให้