“ทำไมต้องใช้ปากกาหมึกซึมด้ามนั้นด้วย? ฉันจำได้ว่าขอแค่หมึกไหลคล่อง ปากกาชนิดไหนก็ใช้ได้ไม่ใช่เหรอ?”
กงฉางชิงอดถามไม่ได้ เขารู้เรื่องเกมเรียกวิญญาณอยู่บ้าง จึงทราบกฎพื้นฐานของการเรียกผีปากกา
“ฉันลองแล้ว ไม่ได้ผล”
เฉินจี้กล่าว “ตอนพักระหว่างคาบ ฉันลองใช้ปากกาของตัวเองดูแล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”
ตู้ทิงเฟิงมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเฉินจี้จะห้าวขนาดนี้ อาจารย์ผู้หญิงเพิ่งพูดถึงเรื่องผีปากกาไป เขาก็กล้าทดลองในห้องเรียนแล้ว
เฉินจี้ไม่ได้สนใจสายตาของเขา ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อว่า
“อีกอย่าง ฉันคิดว่าผีปากกาที่เมิ่งเยว่กับคนอื่นเรียกออกมา ไม่เหมือนผีปากกาทั่วไป”
“ตามปกติแล้ว คำตอบของผีปากกาควรปรากฏอยู่ในตัวเลือกที่ผู้เรียกเตรียมไว้ ผีปากกามีหน้าที่แค่วงคำตอบกับชี้คำตอบที่ถูกต้อง”
“แต่ผีปากกาตัวนี้กลับให้คำตอบขึ้นมาเอง ทั้งที่ไม่มีตัวเลือก มันเขียนขึ้นมาเอง”
เฉินจี้สรุปในท้ายที่สุดว่า “ฉันคิดว่าในโลกใบนี้ ถ้าอยากเรียกผีปากกาออกมา ก็ต้องใช้ปากกาหมึกซึมด้ามพิเศษด้ามนั้นเท่านั้น”
กงฉางชิงเงียบไป เขาไม่อยากแอบไปขโมยของในห้องพักผู้ดูแลหอพักตอนกลางดึกเลย ความเสี่ยงสูงเกินไปจริง ๆ
แต่ทางเลือกทั้งหมดถูกปิดตายไปแล้ว เหลือเพียงทางสุดท้ายให้พวกเขาลองเสี่ยง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงกัดฟันพูดว่า “ได้ งั้นก็เอาตามที่นายว่า”
“แผนโดยละเอียดเป็นยังไง?”
เฉินจี้พูดเสียงเบา “เมื่อคืนฉันสังเกตดูแล้ว ผู้ดูแลหอพักจะออกตรวจกลางคืนทั้งหมด 2 รอบ”