【27 พฤศจิกายน】
“ฉันเริ่มคิดแล้วว่า การเรียกผีปากกาไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย...”
เพียงประโยคแรกก็ทำให้ตู้ทิงเฟิงกับกงฉางชิงตกใจ
ทั้งสองสบตากันชั่วครู่ มือกำกระดาษแน่น บนกระดาษมีรอยแตกอยู่หลายแห่งแล้ว
“ทำไมเมื่อคืนผีปากกาถึงตอบเยว่แบบนั้น? เธอแค่ถามคำถามง่าย ๆ เองนะ
【ผีปากกาเอ๋ย ผีปากกา ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม?】
แต่ผีปากกาไม่ได้ตอบตรง ๆ กลับเขียนต่อกันสองประโยค บอกก่อนว่าเยว่จะถูกไล่ออก แล้วก็บอกว่าเธอจะตายภายในสามวัน?
เยว่ตั้งใจเรียนมาตลอด เธอไม่เหมือนฉัน เธอเชื่อฟังครูมาตลอด จะถูกไล่ออกได้ยังไง?
เมิ่งกับลี่เลิกเล่นกับพวกเราไปนานแล้ว เยว่เองก็หมดสนุก ทุกคนเลยแยกย้ายกันอย่างลวก ๆ...”
กลางหน้ากระดาษมีรอยพับชัดเจน ข้อความด้านล่างเขียนด้วยปากกาแดง แต่ไม่ได้ระบุวันที่:
“วันนี้ฉันเขียนบันทึกถึงสองครั้ง บางทีอาจเป็นเพราะฉันไม่มีใครให้ระบายด้วยจริง ๆ แล้ว...”
“วันเวลายิ่งผ่านไปก็ยิ่งยากลำบาก
วันนี้ถึงเวรฉันทำความสะอาดห้องเรียน แต่ฉันมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนจนลืมเช็ดกระดานให้สะอาด
อาจารย์จางเห็นเข้า ก็ด่าฉันต่อหน้าทั้งห้องอีกครั้ง สุดท้ายเธอยิ้มแล้วบอกว่าจะให้แม่ฉันมาทำความสะอาดห้องเรียนทั้งหมดในสัปดาห์หน้า แล้วค่อยพิจารณาว่าจะไม่ลงโทษฉันหรือเปล่า
ถึงตอนนั้นก็ให้ทั้งห้องได้เห็นว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น พ่อแม่แบบไหนถึงได้มีลูกสาวอย่างฉัน
ก่อนหน้านี้เธอด่าฉันยังไง ฉันก็ไม่เคยร้องไห้ แต่ครั้งนี้ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหลั่งเลือด