มือของเฉินจี้เอื้อมคว้าได้เพียงชายเสื้อที่พลิ้วไหวของเธอ
เวลาราวกับหยุดนิ่งไปสองวินาที เขายืนนิ่งงันอยู่หน้าราวระเบียง ยังคงอยู่ในท่าที่ยื่นมือออกไป
ทางเดินแคบ ๆ เงียบสนิทราวกับตกอยู่ในสุญญากาศ จนกระทั่งเสียงตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อดังขึ้น
“เมิ่งเยว่!”
อู๋เยี่ยนแหวกคนที่ขวางอยู่ตรงหน้า แล้วโซซัดโซเซพุ่งไปยังราวกั้นและก้มมองลงไป
ดวงตาที่แดงก่ำของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที เธอนิ่งค้างไปหลายวินาที ก่อนจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ คล้ายกับหายใจไม่ออก!
เฉินจี้หลับตาลงแน่น พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง อารมณ์บางอย่างในดวงตาก็เลือนหายไปแล้ว
เขาดึงร่างแข็งทื่อของอู๋เยี่ยนออกจากข้างราวกั้น แล้วมายืนบังเธอไว้ ไม่ให้มองเห็นศพของเมิ่งเยว่ที่ร่างแหลกเละอีก
เสียงกรีดร้องนับไม่ถ้วนระเบิดขึ้นในฝูงชน ถึงขั้นมีนักเรียนบางคนก้มลงอาเจียน
ทุกคนถอยหลังไปหลายก้าว พยายามอยู่ให้ห่างจากราวกั้นที่เมิ่งเยว่กระโดดลงไป
ฟางเจียซึ่งอยู่กับอู๋เยี่ยนมาตลอดกลับไม่ขยับ เธอยืนอยู่ลำพังกลางพื้นที่โล่ง ห่างจากเฉินจี้เพียงไม่กี่ก้าว
ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย สั่นระริกอย่างไร้เสียง ดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ตู้ทิงเฟิงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
ส่วนกงฉางชิงที่ยืนข้างเขาขมวดคิ้วแน่น ดูจะกังวลกับอีกเรื่องมากกว่า
เมิ่งเยว่ตายเร็วเกินไป!
แผนเดิมของพวกเขาพังไม่เป็นท่า แถมยังไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากเมิ่งเยว่เลยแม้แต่น้อย
จู่ ๆ อู๋เยี่ยนก็ผลักเฉินจี้ออก แล้ววิ่งลงไปพลางยกมือปิดหน้า
ทั้งสองคนสบตากัน เฉินจี้ส่งสัญญาณให้พวกเขา ก่อนจะฝ่าฝูงชนตามอู๋เยี่ยนลงบันไดไป
อู๋เยี่ยนวิ่งเร็วมาก ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอชนเพื่อนนักเรียนหลายคนจนกระเด็น ก่อนจะพุ่งไปยังลานโล่งหน้าตึกเรียน
เฉินจี้กำลังจะคว้าตัวเธอ แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ