โรงพยาบาลจิตเวชเทศบาลเทียนไห่แห่งที่ 3 ชั้น 3
ภายในห้องสลัวห้องหนึ่ง
“ดูให้ดี ผู้ชายคนนี้ชื่อหนุ่มหล่อ เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขาต่อจากนี้ รับรองว่าคุณนึกไม่ถึงแน่...”
เสี่ยวฉางเอนแผ่อยู่บนเก้าอี้อย่างเบื่อหน่าย เลื่อนดูคลิปสั้นไปเรื่อย ๆ พลางคีบข้าวขาหมูตรงหน้าเข้าปากเป็นครั้งคราว
เขาสวมเครื่องแบบสีเทา บนตราประจำหน้าอกเขียนตัวอักษรตัวใหญ่ว่า【แผนกรักษาความปลอดภัย】 ใต้ลงมาเป็นชื่อที่เย็บเอียง ๆ เบี้ยว ๆ
“ให้ตายเถอะ คนหนึ่งก็แล้ว อีกคนก็อีกคน พากันโดดงานหมด ทิ้งให้ฉันเฝ้าอยู่ที่นี่คนเดียว”
เสี่ยวฉางเหลือบมองจอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้า ภาพขาวดำที่ขยายอยู่บนนั้นเผยให้เห็นห้องผู้ป่วยว่างเปล่าห้องหนึ่ง
สามวันก่อน เขากับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนได้รับมอบหมายจากโรงพยาบาลให้มาประจำห้องควบคุมกล้องวงจรปิด
พื้นที่เฝ้าระวังแบ่งเป็นทางเดินเขตซี ชั้น 2 ทางเข้าออกลิฟต์ชั้น 2 และห้องผู้ป่วย 2ซี01
เสี่ยวฉางจิบชาเย็นที่สั่งมาส่ง จากนั้นก็รื้อค้นโต๊ะรก ๆ ข้างตัว ก่อนหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา
ในรูป เด็กหนุ่มอายุราว 18-19 ปีสวมชุดผู้ป่วย ทับด้วยเสื้อกั๊กสีส้ม ดูคล้ายผู้ต้องหาที่ถูกนักข่าวสัมภาษณ์ในโทรทัศน์
แต่ต่างกันตรงที่เด็กหนุ่มไร้สีหน้า บนใบหน้าไม่ปรากฏความหวาดกลัวหรือสำนึกผิดแม้แต่น้อย ดวงตาทั้งสองข้างดำมืดราวกับหลุมลึก ชวนให้รู้สึกว่ามันกำลังดูดสายตาของผู้มองเข้าไป
ในมือเด็กหนุ่มยังถือป้ายชื่อไว้ด้วย บนนั้นเขียนชื่อของเขาว่า
เฉินจี้
ทางโรงพยาบาลออกคำสั่งให้เฝ้าระวังเขตซี ชั้น 2 ตลอด 24 ชั่วโมง หากพบเงาของเฉินจี้ในกล้องวงจรปิดเมื่อใด ให้รายงานแพทย์ผู้บังคับบัญชาทันที