ปากกาหมึกซึ่มมีความสามารถไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด มันพยากรณ์อนาคตของเมิ่งเยว่และคนอื่น ๆ ได้
ผลข้างเคียงเพียงอย่างเดียวคือมันจะโกหกเป็นครั้งคราว เพื่อนำทางผู้คนไปสู่ความตาย แต่ดูเหมือนเรื่องนี้จะใช้ไม่ได้ผลกับเฉินจี้
เขากลอกตาเล็กน้อย ก่อนยิ้มกริ่มแล้วถามปากกาว่า
“ลองบอกมาสิ ว่าช่วยเขาได้อย่างไรบ้าง?”
ปากกาเริ่มขีดเขียนบนแขนของเฉินจี้ด้วยแรงสัมผัสที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง
【เมื่อคุณเผชิญกับภัยคุกคามถึงชีวิต】
【ฉันจะส่งสัญญาณเตือนล่วงหน้า 10 วินาที】
มันจงใจเขียนคำว่า “10 วินาที” ให้เลือนราง ราวกับต้องการลดความสำคัญของคำนี้
เฉินจี้ชะงัก ผีปากกาไม่ได้มีความสามารถในการพยากรณ์หรอกหรือ?
แม้คำว่าเตือนล่วงหน้ากับพยากรณ์จะต่างกันเพียงคำเดียว แต่ความสามารถนี้ช่างไม่ตรงกับที่คาดไว้เอาเสียเลย ขอบเขตที่การพยากรณ์ครอบคลุมย่อมกว้างกว่ามาก
ราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ปากกาจึงเขียนว่า
【เมื่อออกจากโรงเรียน】
【ความสามารถของฉันจะอ่อนลง】
“เตือนล่วงหน้า 10 วินาที แล้วจะเปลี่ยนอะไรได้?” ตู้ทิงเฟิงเบ้ปาก พลางมองเฉินจี้
“แถมยังต้องเสี่ยงให้มันหลอกอีก”
ในจังหวะที่ปากกามองไม่เห็น เฉินจี้กับตู้ทิงเฟิงสบตากัน ทั้งคู่มีแววระแวงแบบเดียวกัน
ก่อนหน้านี้ปากกาแสดงให้เห็นชัดเจนว่ามีนิสัยหลอกลวง ส่วนความสามารถที่มันอ้างตอนนี้กลับด้อยกว่าที่คิดไว้มาก เป็นไปได้สูงว่ามันยังปิดบังอะไรบางอย่าง
อีกอย่าง ในบันทึกประจำวันของฟางเจีย มีการกล่าวถึงคำว่า “โชคชะตา” หลายครั้ง ทั้งยังบอกว่าปากกา “ช่วยเธอไว้มาก”
เฉินจี้พยักหน้า “พอมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ไม่มาก”
เมื่อได้ยินพวกเขาพูดเช่นนั้น ฝาปากกาก็สั่นพรวด ก่อนรีบเขียนลงบนมือเฉินจี้ว่า
【ฉันใช้ในโลกความจริงได้ด้วย】