หัวใจของเสี่ยวฉางแทบจะกระดอนออกมาจากลำคอ เขากำโทรศัพท์ไว้แน่น เตรียมโทรหาถังฉินได้ทุกเมื่อ
“แค่ก ๆ ๆ!”
ทันใดนั้น แพทย์ที่ก่อนหน้านี้แน่นิ่งไปแล้วก็พลันหอบหายใจจนแผ่นอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง มือที่ห้อยตกอยู่เริ่มปัดป่ายไปมาในอากาศ
หลังจากหอบหายใจเฮือกใหญ่หลายครั้ง เขาจึงลืมตาขึ้น ลูกตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่ปูดโปน
“คุณหมอ? คุณหมอ!”
หัวใจที่เต้นรัวของเสี่ยวฉางค่อย ๆ สงบลง เขาใช้มือทั้งสองข้างจับราวเหล็ก แล้วร้องเรียกแพทย์เสียงเบา
แพทย์สวมหน้ากากอนามัย เสื้อกาวน์สีขาวบนตัวหลุดลุ่ยยับย่น ดูเหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้มา สีหน้ายังคงตื่นตระหนกไม่หาย
“เฉิน... แค่ก ๆ... เฉินจี้...”
เสี่ยวฉางใจหายวาบ รีบถามว่า “เขาอยู่ไหน?”
พลางพูด เขาก็เปิดประตูเหล็ก แล้วกวาดตามองรอบตัวแพทย์อย่างระแวดระวัง
แพทย์เวรพยายามลุกขึ้น แต่ไม่มีแรง เสี่ยวฉางรีบเข้าไปช่วยพยุง
“...เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงผิดปกติ เลยไปตรวจที่ห้องพักผู้ป่วย แล้วถูกเฉินจี้ที่ซ่อนอยู่หลังประตูจู่โจม”
“เขาลงมือหนักมาก เกือบรัดคอผมตาย!”
เสียงของแพทย์แหบพร่า รอยที่คอเห็นได้ชัดลึกเป็นร่อง เขาพูดด้วยความหวาดผวาที่ยังไม่จางหายว่า
“โชคดีที่ผมฉวยโอกาสตอนเฉินจี้เผลอ ใช้แจกันฟาดเขาจนสลบ ถึงหนีออกมาได้อย่างทุลักทุเล”
เสี่ยวฉางตั้งใจฟัง จึงได้รู้ว่าที่แท้แพทย์ออกมาเพื่อแจ้งแผนกรักษาความปลอดภัย แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องทำงานก็หมดแรงจนล้มหมดสติไป
พอคิดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวฉางก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ เผลอจินตนาการว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์เดียวกับแพทย์ ทันใดนั้นก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
เขาตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ตอนนี้เฉินจี้ยังอยู่ในห้องพักผู้ป่วยหรือเปล่า?”
“อืม”
แพทย์พยักหน้า เอนพิงกำแพงอยู่ครึ่งหนึ่ง พลางชี้ไปทางห้องพักผู้ป่วย “ผมขังเขาไว้ข้างในแล้ว”