เฉินจี้ลองกดเข้าไปในลิงก์นั้นหลายครั้ง แต่หน้าเว็บที่ปรากฏขึ้นยังคงแจ้งว่าไม่สามารถเข้าถึงได้ รหัส 404
“เว็บไซต์นี้ไม่มีใครดูแลมาหลายปีแล้ว”
ตู้ทิงเฟิงยักไหล่ สีหน้าจนปัญญาเล็กน้อย
ในจังหวะนั้นเอง กริ่งประตูชั้นล่างก็ดังขึ้น
“เฟยเอ๋อร์เหรอ?”
เฉินจี้เอ่ย พลางเดินลงชั้นล่างไปพร้อมกับตู้ทิงเฟิง สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
เพิ่งผ่านไปแค่ 5 นาทีหลังจากตู้ทิงเฟิงส่งข้อความหาเฟยเอ๋อร์ บ้านของเธออยู่ใกล้พวกเขาขนาดนั้นเลยหรือ?
“บ้านเธออยู่ตีนเขา” ตู้ทิงเฟิงอธิบายสั้น ๆ
ทั้งคู่เดินไปที่ประตู พอเปิดแง้มออกเล็กน้อย กลิ่นหอมสดชื่นของผลไม้ก็ลอยมาแตะจมูก
“พี่มู่อวี่—”
เสียงหวานใสแสนสงบดังขึ้น ก่อนจะชะงักเงียบไปกะทันหัน
เฟยเอ๋อร์สวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ผมเกล้ามาอย่างประณีต ดูเรียบร้อยหมดจดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ราวกับตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ
รอยยิ้มหวานบนใบหน้าพังทลายลงทันทีที่เห็นเฉินจี้กับตู้ทิงเฟิง ริมฝีปากเม้มแน่นในพริบตา
“ทำไมเป็นพวกคุณสองคน?”
เสียงของเฟยเอ๋อร์แข็งกระด้าง สายตาที่มองเฉินจี้คมกริบ
“เฟยเอ๋อร์...”
“เรื่องนั้นไว้ก่อน”
“เสียงเธอเป็นอะไรไป?”
สีหน้าเฉินจี้ซับซ้อนอย่างยิ่ง ในการวนซ้ำ 6 ครั้งที่อพาร์ตเมนต์ลี่ถิง เขาไม่เคยได้ยินเฟยเอ๋อร์พูดจาอ่อนหวานเชื่อฟังขนาดนี้มาก่อน
“...”
เฟยเอ๋อร์เหลือบมองเขา สีหน้าบึ้งตึง
เธอไม่แม้แต่จะสนใจตู้ทิงเฟิง ผลักเขาออกไปแล้วเดินเข้าไปในบ้าน
“ขอโทษทีนะ”
ตู้ทิงเฟิงพูดพลางยิ้มกริ่ม น้ำเสียงไม่มีแววขอโทษแม้แต่น้อย
“ก่อนหน้านี้ฉันโกหก วันนี้พี่สาวฉันไม่มีนัดให้คำปรึกษา”
เฉินจี้เบิกตาค้าง มิน่าเฟยเอ๋อร์ถึงมาโดยไม่ถามอะไรสักคำ
ตู้ทิงเฟิงโกหกเธอแน่นอน ตู้มู่อวี่คงนัดพบเฟยเอ๋อร์กะทันหันในวันนี้
ดอกเยว่เซียง...
เป็นดอกไม้ที่ตู้มู่อวี่จัดวางไว้ตามมุมต่าง ๆ ในบ้าน
ท่าทีมากมายของเฟยเอ๋อร์... ความสัมพันธ์พิเศษระหว่างผู้รับคำปรึกษากับนักจิตวิทยา...