【เฉินจี้】
【เข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน ฉันเพิ่งออกมาจากเขตแดน】
แค่ประโยคแรกก็ทำให้เฉินจี้กับตู้ทิงเฟิงตกตะลึง
“ลุงของคุณก็เป็นผู้เข้าสู่เขตแดนเหมือนกันหรือ?” ตู้ทิงเฟิงถามอย่างไม่อยากเชื่อ
เฉินจี้ส่ายหน้า เขาไม่รู้จริง ๆ
“เขาเลี้ยงผมอยู่สามปี ตอนนั้นผมยังเด็ก เรื่องหลายอย่างก็ไม่เข้าใจ”
“รู้แค่ว่าเขาหายตัวไปมาอยู่ทุกวัน ไม่ค่อยอยู่บ้าน พอกลับมาก็เอาแต่ดื่มเหล้า”
สีหน้าตู้ทิงเฟิงซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเรื่องโชคร้ายอย่างการถูกเขตแดนเลือกจะเกิดขึ้นกับคนสองรุ่นในตระกูลเฉินต่อเนื่องกัน
【ขอโทษที่จากไปโดยไม่ร่ำลา ฉันไม่คิดเลยว่าเขตแดนครั้งนี้จะกินเวลานานถึงเจ็ดปีเต็ม】
【พอกลับมา ฉันถึงได้เห็นข่าวว่าคุณถูกจับเพราะฆ่าแม่】
【ฉันบอกคุณได้อย่างชัดเจนว่าแม่ของคุณตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว】
【ไม่ว่าพวกเขาจะหลอกคุณอย่างไร ก็อย่าเชื่อเด็ดขาด!】
【อย่าเชื่อ!】
【อูซูบอกว่าเธอเห็นคุณล่องลอยอยู่บนแม่น้ำขอบเขต ฉันไม่รู้ว่าคุณเข้าเขตแดนมาแล้วกี่ครั้ง และรู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน】
【เวลาเหลือน้อย ฉันยังมีเรื่องสำคัญมากต้องไปจัดการ คงคุยกับคุณได้ไม่มาก】
【จำไว้ว่า】
【1: ถ้าคุณเจอวัตถุอาถรรพ์ในเขตแดน เอามาให้ได้ถ้าเอาได้ ความยากของเขตแดนจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดแทบไม่มีทางแก้!】
【2: อย่ามัวแต่คิดว่าจะ [เอาชีวิตรอด] หาทางเป็นคนที่พบหนทางรอดให้ได้ คุณต้องได้รับการยอมรับจากที่พักพิงอาถรรพ์ และได้หนึ่งในตราประทับทั้ง 28 แบบ】
【3: การได้ตราประทับมาเป็นเพียงจุดเริ่มต้น】
【4: การวิวัฒนาการของตราประทับสามารถทำให้วัตถุอาถรรพ์เปลี่ยนแปลงอย่างพลิกผันได้】
สองบรรทัดสุดท้ายเขียนอย่างลวก ๆ จนอ่านแทบไม่ออก
【ป.ล. ไม่ต้องออกไปไหน ที่นี่ปลอดภัย อีกสักพักอูซูจะไปหาคุณ】
【อีกอย่าง เว็บไซต์นี้มีข้อมูลเพิ่มเติม】
ลงชื่อ：【เฉินเยว่ถาน】
“นี่...”
ตู้ทิงเฟิงถึงกับนิ่งอึ้ง ข้อมูลในจดหมายฉบับนี้มีค่ามาก!
จากคำพูดของเฉินเยว่ถาน พออนุมานได้ไม่ยากว่าเขามีประสบการณ์โชกโชน ไม่รู้ว่าเคยเข้าเขตแดนมากี่ครั้งแล้ว!
“เขตแดนแห่งหนึ่ง...กินเวลานานถึงเจ็ดปีเต็ม”
เฉินจี้พึมพำ ในใจปั่นป่วนไปหมด